Artik bu sehre gitmeyi sevmiyorum. Benim icin en onemli anlami artik yok. Benim anneannem öldü. 11 Mayis 2017 sabahi. Normal bir gunmus gibi sabah kalkip işe gittiğim bi günün sabahı. O aksam o eve gitmenin hic bi anlami kalmamis gibiydi. Aradigima o kadar mutlu olacak hic kimse kalmamis gibiydi. Halbuki haftasonu icten ice son sefer olacagini bilerek onu gormeye gidecektim. Olmadi, yetisemedim. Onu son bir sefer goremedim.
Bir gun onceden anladim aslinda yarinin son gunu olacagini. Eve geldim, sigamadim odaya, agladim, durdum, yine agladim, dizi seyrettim, onu hatirladim yine agladim. Sabah annemi arayamadim, dayim son bir iki saat dedi. Bes dakika sonra babam aglayarak kaybettik dedi. Sandalyeye oturdum agladim. Baska hicbisey yapamadim. Sonra yukari ciktim esyalarimi aldim eve gittim. Yok uzadi uzadi bitmedi. Bacaklarim agirmaya basladi.
Ucaga bindim, diyarbakira indim. Eve gectik, anneannemin evine. Pencerede kimse yok. Ne gelirken ne giderken. Uc gun boyunca ev doldu doldu bosaldi. Kimisi cayina limon istedi, kimisi benle agladi. Herkes kafasina gore koydu helvalari. O olsaydi hicbiri boyle olmazdi. Hersey onun kontrolunde olurdu. Garip bi sekilde hangi sehpanin nereye konulacagini soylemeye zaman bulurken ocakta pisen dolmanin ne zaman altinin kapatilacagini da kacirmazdi. Terliklerin alti silinirdi, buzdolabinin kapagini oyle herkes acamazdi. Bayat ekmekler bitmeden taze ekmege asla gecilmezdi. O hatirlatnasa dedem bayram harcligi vermezdi ilk manto alinmazdi, bes sene asla giyilmezdi.
Bugun arefe. Ben havalimaninda ucagimi bekliyorum o sehre gitmek icin en onemli sebebim artik yokken. Sadece anisi icin. Hala kaldiysa evdeki kokusu icin.
Ozluyorum seni anneanne
