Bozmayin

Uzgunum, gercekten artik cok uzgunum, cunku umutsuzum an itibariyle. Isyan da etmek istiyorum, ama edemiyorum, cunku korkuyorum. Oraya da girersem artik hic ucundan tutabilecegim birsey kalmaz ve kaybolurum diye. Madem biz yalniz yasamak icin yaratilmadik, o zaman neden bu kadar zor her sey. Yoksa sorun bende mi? Ben kendimi bu kadar hazir hissederken, hayatimi paylasmak isterken neden yalnizlikla bu kadar sinaniyorum. Neden tam yaklastigimi sanarken aslinda karsimdaki kisinin sirf eglenmek icin beni kullandigini anliyorum? Bunlar artik benim canimi cok sıkıyor. Artik umudumu kaybediyorum. Oyun oynamiyorum diye, direkt oluyorum diye hicbirsey istedigim gibi olmuyor. Oynayamam ben, niyetimi hemen soylerim, kimse kimsenin vaktini almasin. Bosa umut vernesin. Ya da bana yapmasin. Yeter ya, gercekten yeter. Icimden geldigi gibi davraniyorum diye bu kadarini hak etmiyorum ben. Olmasin o zaman, ben de hayatima boyle devam edeyim. Bozup durmayin benim ayarlarimi iki gunluk zevkiniz icin.