Ne anlamlar cikarttim

Su anda icimde kocaman bi savas var. bi yandan egom diyor ki Sen haklisin neden alttan aliyorsun ki, bir yandan da Sen iyi bir insansin bosver belki bi sorunu vardir ondan boyle davraniyordur. Her ne kadar iyi bir insan oldugunu dusunsem de ara ara cizmeyi astigini dusunuyorum gerci, o ayri. Gecenlerde kendime yazdigim dersler dogruydu aslinda ama yine kacti tren sanirim. Is arkadasimla hele hele bana raporlayan biriyle Bu kadar samimi olmak dogru degil. Illaki karisiyor roller. Ben her seferinde ona not al diyemem ki, almasi gerektigini Bu kadar tecrubeden sonra bilmesi lazim aslinda. Ya da hata ben de belki de not al demem lazim. Ki simdi dusunuyorum da dedim aslinda dun not al diye. Sabah da bunun tepkisini verince iste geldigimiz nokta bu. 

Simdi burda da benim ego savaslarim devreye giriyor. Butun sabah bunun catismasini yasadim icimde, baska bir yemek programi yapayim diye dusundum, sorunca yemek diye benim isim var diyeyim dedim, sonra cok pislik geldi bana bu. Yapmadim. O cagirirsa kesin giderim dedim, en sonunda yine ben cagirdim, yok dedi, ikiletmeden indim. Burdan sonrasinda bisey yapmama artik gerek var mi cok da emin degilim. Gercekten en dogrusu mesafe koymak heralde, ne olursa olsun ozel hayatinda esit olmayi is hayatinda karistiriyor insan. Belki ben de oyle olurdum, belki gercekten zor biseydir o balansi tutturabilmek. İbrahim bile kendini kanuniyle bir tutmamis mi sonunda?

Simdi biz bugun yarin duzeliriz, ama Bu konu aslinda ne yazik ki baki. 

Bi yandan da kendimi egitmeye calisiyorum, panik olmamaya calisiyorum. Ama cok zorluyor beni. Su gecen gunku mesele, beklemedigim davranis gelince, birden gidince bir daha gelmeyecek korkusu. Kendimi telkin etmeye calisiyorum, en kotu ihtimalde bile, gelmezse bile ne olabilir ki? Her gidenin yerine yenisi gelmiyor mu nasilsa? Ya da illa dolmasi mi lazim gidenin yerinin? Zorluyor beni ama, su anda bile tuhafim, gozlerimi zorlamasam baslarim yaslari akitmaya. Tam olarak neden akarlar ondan emin degilim gerci, o gidiyor diye mi yoksa basarisizlikla kodladigim icin mi?

Yeniden dersler

Yeniden kendime cikardigim dersler:
Ekibinde calisanla cok cok cok samimi olma
Insanlarin, sen sormadikca senin tercihlerinle ilgili yorum yapmasina izin verme
Herkes kendi sartlarina gore yorum yapar, kimse senin yerine dusunemez
Sana gore giciklikta en ust seviyede olan birinin sana gicik demesini kafana takma
Hakli oldugunu dusundugun zaman alttan alan tek taraf olma, karsindaki bunu iyi niyetinden yaptigini anlayacak kadar bilge olmayabilir
Degistiremeyecegin degil degistirebilecegin seylere odaklan
Arkadasin bile olsa anlayamayacagi duygularini paylasip anlamalarini bekleme
Hayatta guven mi? Kimseye yuzde yuz guvenme

Bitse de gitsek

Yine hersey bi ustume ustume geliyormur gibi hissediyorum. Is yerinde yogunluk girla gidiyor, yapilmasi gereken isler her gecen gun artiyor. Plan yapamamaya, yaptigim planlari iptal etmeye basladim. Dokuz alti insanlara da sinir olunca anladim ki isler yolunda degil artik. Susup sikayet etmek bana gore degil, o yuzden gecen hafta ilk mutsuzluk konusmami yaptim, gerisi de aralik sonunda umarim, notlarimi bile almaya basladim. Is degistirmek istemiyorum zaten ama bu tempo da bana gore degil. Gunlerdir gerginim, hersey acil, herkes telasli, stress havada dokunsan tutulacak birseye donustu.
Sorun yoneticilerde mi yoksa biz calisanlarda mi acaba pek de emin degilim. Bir kesim var ki ne desen kuzu gibi yapiyor ve mutlu, herhalde baska hicbir yerde ise yaradigini hissetmedigi icin hosuma gidiyor bunu hissetmek. Bir kesim ne dense yapiyor, mutsuz ve ayni zamanda sessiz. Bir kesim ne dense yapiyor mutsuz ve yoneticisi disinda herkese sikayetlerde. Bir kesim de mutsuz ve herkese dile getiriyor mutsuzlugunu. Iste duyulmadikca buyuyor beklentiler. Yapildikca limitler zorlaniyor. Ama benim gercekten artik isyanim var. birilerinin hayatinda kotu giden birseyler var diye onlarca insanin bundan etkilenmesini gerektirmiyor. Rub halini surekli isine yansitmak basli basina yoneticilik icin bir test olmali aslinda ama kim takar altta calisanlarin maruz kaldigi stressi, mobingi, yapilan is oldugu surece. Hep beraber bir komedinin oyunculariyiz. Guluyorum aglanacak halimize.

Bu aralar mutsuzum, biraz

Anneannemi cok ozledim.
Bu aralar biraz mutsuzum.
Cok calisiyorum ama tatmin degilim.
Sevgilimi seviyorum ama sanki yetmiyormus gibi geliyor. Biseyler eksik gibi. Ayrilmaya calistim bu yuzden beceremedim. Evet yine ben. Sanki o da ben de sadece biriyle birlikte olmak icin birlikteymisiz gibi geliyor. Bana bunu hissettiriyor bakisi, konusmasi. Hep hatirlatiyor. Biseyleri. Unutamadigim. Hep ayni duygular. Değersizlik, olmasa da olur gibi. Ama olmasa olmuyor. Hep aynı şey geliyor aklıma. Ne yapacağım haftasonu? Tatile nereye kimle gideceğim?
Sıkıldım, yoruldum, dinlenmek istiyorum, para düşünmek istemiyorum. İnsanların mutsuzluklarıyla uğraşmak istemiyorum. Hatta bu aralar kimseyle uğraşmak istemiyorum. Ama bu ben değilim, o yüzden de mutsuzum, kısır döngüdeyim. Çıkmaya karar verdim, çalışmalar yarın başlıyor. Kararlıyım.
Aaaa bu arada sabaha karşı bir rüya gördüm. Mutfak, canlı balıklar kocaman kocaman, üstüme geliyorlar. İki kişiye anlattım ikisi de kısmet dedi, balık çok iyi bişey dedi. Bakalım bekliyorum. Belki de bu sefer ki işaretim de budur. Yine yeni heyecanlı bişeyler yoldadır benim için de sadece biraz yer açmam ve sabretmem gerekiyordur.
Bir de işler var, sıkılıyorum bu ara. Terfi etmek istiyorum artık. Önce iyi bir bonus almak istediğimi düşünüyordum, ama sonra düşündüm evet onu istiyorum ama o beni tatmin etmeyecek, yetmeyecek bana. Terfi almak istiyorum ben, hak ettiğime çok inandım, karşılaştırma bile yapmıyorum, kendimle yarışıyorum gibi geliyor artık. Sanki kimse zaten benimle aynı kulvarda değilmiş gibi. Üç senede terfi eden benim eski duygularımı istiyorum yeniden hayatımda. Bişeyleri başarmak istiyorum, görmek istiyorum, dokunmak istiyorum. Sanki hani başka bişeyi başaramasam da bunu kendime ispatlamak istiyorum gibi. Bilmem tam anlatmasam da öyle bişeyler işte.

gec kalmayin yahu

Veee yine kendimi durdurmayi basardim. En zor savas da Bu zaten, kendinle olan savas. Hele biraz da insanin eline guc gecince, icinden cikilmaz kaybi cok muhtemel bir savas basliyor. Benimki biraz komik tabi :)). Yeni yetme olmasam da genc bir orta duzey yonetici, ekip bes dakika gec kalinca bi kimildanma basliyo bi de sen hali hazirda masandaysan. Ama o zaman insan hic demiyor ki masamdayim da calisiyor muyum yoksa takiliyor muyum gazetelerde. Ha masanda oturuyorsun o anda ha asagida asansor bekliyorsun. Fark ediyor mu? Neyin gicigini yasiyosun, bi sakin ya, alt tarafi on dakika gecmis. Ohh neyse yine durdurdum kendimi, 15 dakika olunca bakicaz :pp