Kafalar karisik

Kafam karisik. En onemlisi su kiralik ev olayi, bir de su sonradan cikan is gorusmesi. Ne guzel isimi bulmustum, kafam rahatti, sonradan cikan birkac teklife de sirf kafam karismasin diye hayir dedim, duymak istemedim. Ama bu sefer birsey oldu sanki icimde yok diyemedim. Isimi buldugumu soyledim ama tamam goruselim dedim. Heyecanliyim da ufaktan, oyle olmuyorum tabi simdiki isim icin gorusmeye geldigim zamandaki gibi ama yine de ne bileyim biraz da gurur galiba. Aranan adam gibi hissettim kendimi yine, super hissettim yalan yok. 

Bir taraftan da diger konu var, asik degilim ama hosuma gidiyor, hani tam soylemek gerekirse bos degilim yani. Dusunuyorum dusunuyorum sonunu goremiyorum, o yuzden de kafayi yiyorum, normalde eglenebilecegim kadar eglenmiyorum, tadini cikarabilecegim kadar cikaramiyorum. Birak artik dusunmeyi diyorum, o zaman da iki korkum oluyor. Bir, ya asik olursam diye korkuyorum, yani asik olur sonra da ayrilirsak katlanmak istemiyorum o duygulara. Iki, ya ona haksizlik etmis olursam diye. Kaldim ortada, sikistim duygularimin ortasinda. En sonunda da patladim anlattim ona uzun bir tartismanin sonunda. Bulamiyorum ben bir cozum, yardim et bana dedim. Bilmiyorum ne olacak, ama en azindan icim rahat, huzurlu. Anlattim ona ve istanbula geldim, dusunecek zamani oldu boylece, geri donunce nasil bulurum bilmiyorum. Elimden simdilik bu kadar geliyor cunku. Evet, bir cok insanin dedigi gibi sonumuz ayrilik belki de. O yuzden bunu simdiden goren biri olarak ayrilma karari alip bunu uygulamaya gecirmek. Ama yapamiyorum, ben de insanim ve ayrilamiyorum, istemiyorum ayrilmak, mutluyum su anda ve ona ihtiyacim var. Bazen ben de sadece duygularimi dinlemek istiyorum, en azindan simdilik. 

Acimi yasiyorum

Uzgunum. Cok sevdigim iki insandan sikayetciyim. Anlamadan dinlemeden sevdigim insanlar tarafindan yargilandigim icin kirginim. 

Umursamadigim insanlarla ayni seyi yaptiklari icin kizginim. Beklemedikleri icin, yargilamadan once benimle konusmadiklari icin, boyle yapiyorsa bir bildigi vardir demedikleri icin kizginim. Herseyi gectim madem o kadar seviyorduk birbirimizi gelip bana delirdin mi sen neden bunu yapiyorsun diye beni dinlemedikleri icin kizginim. Ki ben onlarin beni ben oldugum icin sevdiklerini dusundugum icin kendime de kizginim. 

Bir kalemde silinmeyi hak etmedim, ama oluyor iste bazen. Yapacak birsey yok. Bazen temizlik yapmak gerekiyor, ya da yer degistirmek. Baska insanlari degistiremem ama kendimi degistirebilirim. 

Uzgunum ama, cok uzgunum. Elimden baska birsey gelmiyor. Zorla olmuyor demek ki. 

Nasilsa bitiyor burasi, geldigimden fazlasiyla dondugum kesin. Daha fazlasiyla donmek isterdim ama buna da sukur. 

Her duygu bizim icin, mutluluk gibi tipki, aci da bizim icin. Hakettigi kadar tutmak lazim icimizde. Ben bugun acimi yasiyorum, cok sevdigim iki insanin yerlerini degistirdiklerini kabul etmenin acisini. Hicbirseyi de bundan sonra mutlak olarak kabul etmeyi sevmiyorum, o yuzden de belki tekrar oraya gelirler diye umut etmeyi de birakmak istemiyorum. Ama simdilik yorgunum, karisigim. Sadece acima yerim var. Yarini bekliyorum. 

Bekle beni Istanbul

Cok ara verdim, bir turlu yazamadim. Artik tamam, neler degisti neler. 

En onemlisi geri donuyorum artik. Yepyeni bir isim olacak, zaten degisiklik canlari caliyordu kafamin icinde. Artik biseylerin degismesi gerekiyordu hayatimda, istedim, cok istedim, cabaladim, sonunda oldu. 

Korkuyorum, ayni buraya gelmeye karar verdigimde oldugu gibi. Ama o zaman da caglayla konustugumuzda sormustu bana ne hissediyorsun diye buraya gelmeye karar verdikten sonra. Korkuyorum demistim. Ama sirf korkuyorum diye bunu yapmayip sonra pisman olacagima yapip pisman olmayi tercih ederim dedim ve buraya geldim. 

Hic bir zaman da pisman olmadim hayatimda aldigim en meydan okuyucu kararlardan biriydi. Fazlaliklar silindi, kalmasi gerekenlerin yeri daha da saglamlasti. Sonucta yepyeni harika bir kadin cikti ortaya kendince Sade, bazen ucuk kacik, ama kendine guvenen, ayaklari inanilmaz yere saglam basan. Arindim, olgunlastim, bazen kostum, bazen yoruldum. Kendimce isyanlarim oldu ama hepsini oldugu gibi kabul edip hayatima devam ettim sonunda. Kontrol edemediklerini oldugu gibi birakip degistirebileceklerine odaklanmayi ogreniyor bir muddet sonra insan. Buna da olgunlasmak deniyor sanirim. Iste tam olarak bu oldu bana burda. Olgunlastim. 

Kizginliklarim da oldu, hem de cok kizdiklarim, hala affedemediklerim ve affetmedigimi soyleyemediklerim. Ama soylemeyecegim, ben de kalmali gibi simdilik, simdi bir sey soylemek affettir demek gibi kendini. Ama gerek yok. Beni bu kadar uzen mutlaka bir daha uzer nasilsa. 

Yani iste, geri donuyorum hayatimin en guzel ayni zamanda en umutsuz yillarini gecirdigim sehre. Yepyeni arinmis bir kadin olarak, kocaman hayalleriyle..