Kandirildim

Bundan yaklasik bir bucuk ay once hayatima yepyeni bir insan girdi, kendimi hic beklemedigim hiphizli gelisen bir iliskinin icinde buldum. Uzun bir zamandir yasamak istedigim iliskinin neredeyse aynisini yasamak isteyen bir adam bu isteklerini sesli soyleyerek cikti karsima. Onceleri kendimi cok kaptirmasam da bu kadar acik yurekli birine daha fazla dayanamadim ve kendimi iliskinin icinde buluverdim. Yine yukseltildim, Alex kadar bulutlarin tepesine olmasa da. Sonu mu? Yine kandirilmis gibi hissettim kendimi. Yikildim, mahvoldum sandim. Yerimde duramadim, hic bir yere sigamadim. Surekli agladim. Eskide biraktigimi dusundugum bir suru seyi cikardi tekrardan karsima. Ve ben kacamadim, beni dibe cektikce daha da cekmesine izin verdim. Taaaa ki en dibe cekene kadar. Sonra ne mi oldu? Yine zaman devreye girdi, hersey once yavas yavas sonra sonra daha da hizlanarak bitti gitti. Kendimi biraktim cunku gectigim duyguya, o an kalkmak icin hic zorlamadim kendimi, saklanmadim da, nasil hissediyorsam icinde oyle davrandim. Kimisyle konustum, kimisiyle iyice sustum. Kimisine biraz anlattim gerisine sen karisma dedim, kimisine sadece iyi degilim beni bana birak dedim. Simdi bakiyorum da geriye, o kadar guzel karsilamisim ki bana gelmeye calisan butun duygulari, hepsi beni bana birakip sakince toplanip gitmis. Ne kadar zaman mi aldi? Tam da benden aldigi kadar, tam da bekledigim gibi, nasil hizli basladiysa oyle hizli da terk edip gitti butun kotu duygular. Yine zaman guvenimi bosa cikartmadi. Bana misafir olmaya gelen duygular da oyle. Kandirilma hissi ne olacak diye dusunuyordum bir tek. Ama o da artik kabulum. Belki de o zaman kanmam gerekiyormus o yuzden de izin vermisim. Hem ne olacak ki kandirildiysam da? O da insan icin degil mi zaten? Hic mi birsey ogrenmedim kandirilmamdan?

Anlatma

Benim de her insan gibi kendi zayif yonlerim var ve beni sanirim en rahatsiz eden seylerden biri bu zayif yonlerimi guvendigim birine anlattigimda sonra bunu bana karsi kullanmasi. Bugun yine bir ders cikartma vakti geldi cunku. Anlatma herseyi. Bunun aslinda guvenle alakasi da yok. Bunu o kisinin kullanmasi aslinda bana karsi bir silah da degil. Sadece kendi icin yapiyor bunu, biliyorum. Ama bunu su an gerektigi gibi karsilayamiyorum ve gerektiginden fazla tepki veriyorum. O yuzden kendimle konustum bugun yine herseyi anlatma. Birak icinde kalsin simdilik senle birlikte.

Yarina hazir misin?

Bir yaz daha bitti. Ben de hic iz birakmasini beklemedigim bir yaz olacakken surekli inisler cikislar barindiran bir yaz oldu. Minik minik birsuru tatil yaptim hic planlamadigim. Bazisi iyi geldi bazisi kendimi kaybettirdi, bazisi kendimi buldurttu. Ama sonunda bitti bu yaz.
Eylul baslayinca sezon baslar ve ben rahatlarim sandim. Olmadi. Biri girdi hayatima ve butun dengelerimi altust etti. Butun sakinligimi dinginligimi aldi goturdu. Halbuki cok sakinlesmistim, kendime donmustum, mutluydum olan halimle. Tam o halimdeyken cikti karsima. Tesaduf mu herhangi birsey? Hayir hic inanmiyorum buna. Girdigi gibi hizlica da cikti zaten. Ama kaldigi surece beni tepelere cikartti ve cikarken hayatimdan oyle sessizce cikip gitmedi. Bagirdi cagirdi, sakinlesti, ozur diledi, sonra tekrar sinirlendi. Ve ben hic birinde kacmadim, hep kaldim orda bekledim, gerildim sakinlestim ama yeter demedim diyemedim. Sonunda kotu bitti. Bana da ona da iyi gelmedi o uc hafta. Cook dusundurttu beni, odalarda anlamsiz voltalar attirdi, icimi gicikladi, bacaklarimi agritti yeniden, kilometrelerce yol yaptirdi sakinlesmek icin, icime kapandirtti, ve daha bir suru sey. Geldigi gibi cabuk gitmedi izleri, hala ugrasiyorum, ama guzel olacak bundan sonra hissediyorum. Cunku bugun bisey oldu, ne oldu bilmiyorum, keske bilsem hep oldurtsam. Bir his geldi icime, yarin yeni bir gun olacak diye, her gun yeni bir gun aslinda. Hep yeniden basla sabah uyandiginda. Bir onceki gunu dunde birak. Sen guclusun en az dunku kadar. Cok renklisin, siyah da var beyaz da, mavi de kirmizi da, hatta biraz da sariyla mor. Senin yapabildiklerini yapabilecek, her seferinde yeniden kalkip kosabilecek, arada durup nefes almasini bilecek kac kadin var? Rahatla, dogan yeni gune guven. Bi de kendine.

Kendime soz

Ofkeliyim su anda. Aslinda butun suc benim. Baskasina kizarak cikarttim kendime kizginligimi. Istemedigim, ben olmayan seyleri sirf yalniz kalmamak icin yaptim ve yaptigim icin de pismanim simdi. O yuzden de kizginim kendime neden yaptim diye. Neden sevmedigim istemedigim icinde olmaktan hoslanmadigim ortamlara girip bir de ustune para verdim. Hatta ilk basta benlik olmadigini da gayet bildigim halde yenildim ozentiligime. Sonra dunyanin en rahatsiz en mutlu olmayi bilmeyen en sikayetci insani oluverdim orda. Ayni seyleri yapip farkli sonuc mu bekliyorum? Ben o tarz yerleri sevmiyorum, hoslanmiyorum, rahat etmiyorum. Rahat olmadigim yerlere gitmeme sozunu veriyorum artik kendime. Benim tatil yapmayi sevdigim yerler belli. Bundan sonra tek basima gitmem gerekse bile sirf yalniz kalmamak icin sevmedigim seyleri yapmayacagim, sevmedigim yerlere gitmeyecegim. Belli sinirlara kadar kendimi esnetebilirim, ama sinirlari asmayacagim. Bu da benim kendime sozum olsun. Cunku yoksa kendime kizginligimi baskasindan cikartiyorum. Tipki simdi oldugu gibi.