Para

Cok garip bir ikilemin ortasinda buldum kendimi. Cok da surpriz degil de iste insan basina gelince tam icinde bulundugu durumu anliyor. Su para konusu tavan yapti an itibariyle. Nerdeyse 24 saat boyunca aramiza kara kedi gibi girdi.

Ne yazik ki bazi sorunlarin mutlak bir cozumu yok. Ikimiz de hakliyiz kendi acilarimizdan. O daha cok sey yapmak istiyor ama durumlar elverisli degil. Ben de daha cok onunla olmak istiyorum ama bu yola cikarken durumu az cok biliyordum. Ama iste yanimda olmamasi zoruma gidiyor, daha cok sey paylasmak istiyorum, yanimda olsun istiyorum, kapidan girdigimde evde olsun istiyorum ya da eve gelip onu beklemek istiyorum. Ama olmuyor, yok yanimda. Sabir diyor bekliyorum ama bir yerde benim de bitiyor sabrim. Sanirim yapilacak en akillica sey durumu kabullenip beklemek gercekten, inanmak belki de bir gelecegimiz olabilecegine. Para herseyin caresi degil, tecrube ettim ordan biliyorum. Tutku, sevgi baska birsey aslinda gercekten paranin satin alamayacagi. Ama bu durumda yapilacak tek sey de beklemek, aksiyon almak ya da planlar yapmak degil ne yazik ki. Cunku kabul ediyorum plan yapilacak olgunluga erisemedi bizim aramizdaki, ne yazik ki gorunen o ki para da bunlardan bir tanesi. 

Bu da benim sinavim belki de, bir yolunu bulmak ve o yolu bulana kadar beklemek. En azindan bunu yapabilirim, deneyebilirim. Cunku onu istiyorum su anda hayatimda, sonrasini simdilik bilmiyorum. 

Mutluluk bedava

Mutlu olmak mutsuz olmaktan daha cok caba istiyor. Ben de o yuzden kalktim hayatimda belki de ilk defa bir cok kadinin yaptigini yaptim. Gittim alisveris yaptim :)) Tek amacim gercekten kendimi motive etmekti. Ise yaramadi dersem de yalan olur vallahi, bu kadar kadinin bildigi birsey varmis demek ki. Cebimden paralar ciktikca bir rahatlama geldi, dermisim, yalan tabi oyle bisey yok. Bunlar isin sakasi. 

Gercek olan sey ise gercekten mutluluk icin caba gostermek zorunda olmamiz. Ne yazik ki oturup bekleyerek gelmiyor bu mutluluk gokten zembille. Ben hic birsey yapamiyorsam, gercekten canim kilimi bile kipirdatmak istemiyorsa en azindan dua ediyorum. Icime bir ferahlama geliyor, herhalde bir nevi tevelkul diye yoruyorum kendimce. Gelecege dair umut katsayim artiyor, sonra da bugunku halime sukrediyorum. Istemedigim ama bir sekilde hayatimda olan kisimlar icin de elimden geleni yaptim, demek ki bir hayir var bu iste diyorum, kabul ediyorum onlari da hayatima. 

Simdi de yeni duzenimi kurmaya calisiyorum. Bu hafta carsambadan itibaren evimde yalniz kalmaya da basliyorum. Yani duzeni tam anlamiyla kurmaya baslama 'mode on'. 

Gelecek haftasonuna dair bir kac endise biriktirdim kafamda, caresine bakmaya calisiyorum ama, mesela birazdan spora gidiyorum, resmen spor hayatimi da yeniden rutinime almis bulunuyorum boylece. Bir kac tane de sosyal pitircik plani eklersem ilk yalniz haftasonumu sessiz sedasiz gecirebilirim saniyorum ki. 

Maddiyata taktim kafayi, ona kendimi hazirladim saniyordum ki yine de tam degilmisim, calismalar devam edecek. Cagla'yi erteliyorum mesela sirf para vermemek icin :p bir yandan dolu tarafina da bakiyorum, demek ki hala idare ediyorum :)) zugurt tesellisi

Yani demem o ki, arada bir birak kendini, takil falan ama hep cabala, mutluluk bedava ama her guzel sey gibi biraz caba istiyor, azicik bile olsa. 

Yine degisim yine zaman

Sonunda yeni bolume merhaba dedim. Yeniden yasadigim sehri, ulkeyi, isimi, cevremi degistirdim. Kalbimin bir kismini orda biraktim, zor oldu, hem de tahminimden daha zor. 

Ulkeyi birakip gitmek ne kadar zorsa belli bir sure baska bir yerde yasayip geri donmek de bir o kadar zor aslinda. Zorlastiran sebepler bazi noktalar da ayriliyor olsalar da aslinda temel sorun ayni. 'Comfort zone' u terk etmek. Hic caktirmadan benim comfort zone'um orasi olmus aslinda. Hele son dort ayimda hayatima giren sevgilimi de geride biraktigimi dusununce is daha da garip bir hal aliyor. Comfort zone daha da daraliyor oranin lehine. Su anda beni en cok rahatlatan ise bu durumu daha once yasamis olmam, zamanin ne kadar buyuk bir etkisi oldugunu biliyor olmam. Hatta cok ufak boyutlusu da olsa yillar once amerikadan donuste yasadigim demo surumu de sayarsak daha da tecrubeli sayiyorum kendimi. Yine de insan ulkesine geri donmenin daha kolay olacagini dusunuyor daha donmeden once. Ama yok o kadar da degil. Nerdeyse gidisle ayni seviyede zorluk.

Bir kere giderken biraktigim hic kimse aslinda benim biraktigim insan degil. Aynen benim de gittigim gibi gelmedigim gercegi gibi. Tipki icinde bulundugum dunya gibi insanlar da dinamik. Hicbirsey oldugu yerde durmuyor, surekli degisimin bir parcasiyiz. O yuzden kurulu bir sosyal hayata gelecegini dusunuyor insan, ama gercekler pek oyle degil. Tabi ki bir taban var ama ince detaylar da esnemeler cok, hepsini yeniden kurmak gerekiyor. 

Karsilastirmalar bir yerden sonra cok can sikiyor. Hem benim icin, hem karsimdaki icin. Benim icimde surekli karsilastirma, ne yazik ki insan psikolojisi de devreye giriyor ve insan daha cok biraktigi yerin iyi yonlerini on plana cikartiyor. Bunu yenmek icin calismalarim devam ediyor, en azindan farkindalik sistemim calisiyor. Evi yerlestirme islemini bitirdikten sonra artilar eksiler listesi cikartip pozitif yanlari kafamda on plana cikartmayi planliyorum. Umudum ise yaramasi. Yaramazsa da baska bir cozum bulacagim artik. Ama onu ise yaramazsa dusunurum artik. 

Gelelim is konusuna. Iste en buyuk korkum. Oraya gittigimde de en buyuk korkum ise alisamamakti. Simdi yine aynisi. Aslinda sadece form degistirmis hali gecmiste yasadigimin. O yuzden biliyorum hangi yollardan gececegimi. Ama insanim iste, korkularimla varim bu hayatta ve evet korkuyorum. Onun da kendimce bir cozumunu buldum. Alti ay veriyorum kendime, alti ay sonra bir durum degerlendirmesi beni bekler. Hala mutlu degilsem yaptigim isten, ya da olur ya hala anlamadiysam ne yaptigimi bu sefer ozel hayatimin degerlendirmesini yapacagim. Orda mutluysam is aramaya baslarim, orda da mutlu degilsem bu sefer geri donmenin yollarini ararim. Gitmek o kadar da zor olmaz sanirim, hele beni hala orda sevgilim bekliyor olursa cok daha kolay olur. Ama iste bunlarin hepsi alti ay sonraki benim karar verebilecegi seyler. O yuzden simdilik hepsi rafta. O zamana kadar ev icin yapacagim harcamalarda biraz muslugu kismaya karar verdim. Su an icin yapacagim tek sey bu. karar vermeler alti ay sonranin isi. 

Sevgilime gelince, ozluyorum onu. Hem de bana cok ilginc gelse de tahminimden cok daha fazla ozluyorum. Ben buraya gelince hayatin karmasasina takilirim, vaktin nasil gectigini anlamam gibi dusunmustum. Ama yanilmsim, tam tersi oluyormus aslinda. Son zamanlarda benim hayatimi o kadar kolaylastirmis ki esas ona karmasik anlarda ihtiyac duyar olmusum. O yuzden hep aklimda. Sanirim o benim icin artik ayri bir yazinin konusu olacak kadar onemli. O yuzden kalsin ayri bir yaziya :))

Diger bir konuda bana hala garip gelen ama sanirim kacinilmaz olan bir gercek. Yabanci hissediyorum kendimi burda su anda. Umudum gecici olmasi bu duygunun. O zaman bunu da dusunme kismini erteliyorum. 

Gelelim sonuca. Insan kendi ulkesine bile donuyor olsa degisimler her zaman zorlayiciymis. Onemli olan butun konulari adim adim ele alabilmeyi ogrenebilmekmis. Zaman da her zamanki gibi en buyuk yardimciymis, en cok guveni hakedenmis.