Yarimlari tam yapsam

Aslinda yolunda gitmeyen hicbirsey yok su anda. Hersey olmasi gerektigi gibi. Degil aslinda. Benim icin olmasi gerektigi gibi degil. Belki daha normal bir insan icin hersey olmasi gerektigi gibi. Bana o his gelmiyor bir turlu. En azindan bu aralar. Okula basladim, hem de bes kurus para vermeden, evet harika geliyor kulaga degil mi? Ama aslinda sevmiyorum ben o insanlarin yaninda olmayi. Hele pazarlama dersinde sacma sapan geliyor bir cok insanin cok harika birsey soyluyormus havalarina girip konusmasi. Kendimi rahat biraksam bir cogunun suratina bakip pardon ama gerizekali olabilir misin acaba derim. Ama iste diyemiyorum. Cunku toplumun bir parcasi olarak oyle her aklimiza geleni soylemiyoruz, herkesle belli kurallar cercevesinde konusmak gerekiyor ve elimden geldigince bu kurallara uyuyorum. Ama ne yazik ki bazen bu kurallara uymak beni cok ama cok yoruyor. Kendim oldugum zaman bir cok insanla su an aramdaki bagi koruyamayacak miyim yoksa? Ya da aslinda aramda bag oldugunu sandigim insanlarla aslinda sadece yalniz kalmamak icin mi birlikteyim? Tabi ki hepsiyle degil. Ama acaba sadece onlar kalirsa yeteri kadar insan etrafimda olmayacagi icin mi korkuyorum ve bazi bazi icimden geldigi gibi konusamiyorum?
Bana sanki ben her zaman basit bir hayat istiyormusum gibi geliyor. Ama ben bunu istedikce sanki hayatim daha sacma sapan karmasik hale mi geliyor? Dun arabada okuldan donerken ben yeniden gitmek istiyorum sanirim dedim. Yeniden uzaklasmak istiyorum, yeniden bir yerlere alisayim, yeniden bir amacim olsun, heyecanlanayim. Sanki bir seyler eksik su anda, bir seyler yarim. Ve ben hicbirsey yapamiyorum su anda o yarimlari tam yapmak icin. Ama biraz bekleyebilirsem sanki olacak gibi. Hissediyorum.

Dunden hissettirilenler

30 yasin ustundeki erkeklerin tatlis kalemkutusu kullanmasini anlayamiyorum sanirim.

Anlatmak istedigini bir iki cumlede anlatabilecekken baglaclarla paragraf gibi cumleler kurup yetmis bes cumlede anlatan insanlara uzulsem mi gulsem mi bazen bilemiyorum. 

Bir insanin midesi cok fazla gidaya hassassa coktan kastim gercekten cok ;) o insanin bi donup kendisini sorgulamasi lazim sanki. Niyeyse genelde kil tipler oluyorlar.

Bu ara kendimi ne yazik ki etrafimdaki insanlar yuzunden fazla zeki hissediyorum. Nasil olacak bilemiyorum. 

Mutlu olmak

Dun biraz allahla konustum. Isyan etmedim, icimi doktum. Anlamaya da calismadim, zaten anlamadiklarimi anlattim. Cozum bulamadiklarimi, kontrol edemediklerimi. Neden bir turlu olduramadigimi anlamadigimi anlattim Ona. Bir de neden bu kadar zor bazi seyler diye sordum. Neden basit gibi gorunen hayatlarimiz bize bazi bazi icinden cikilmaz gibi gozukur ki? Madem herseyin bir oluru neden zor yoldan oldurmamiz gerekiyor. Neden hersey tikir tikir gitmiyor ki? Neden ogrenmemiz gerekiyor birsuru seyi, dersler cikarmamiz gerekiyor falan? Yapalim da neden?
Garip biseyler oldu, sanki basit ve bir cok insanin sahip olmak istedigi hayatim bana yeterli degilmis gibi gelmeye basladi. Cunku amacimi bulamadim bir turlu. Okula gidiyorum, yepyeni birsuru deneyim, birsuru yeni insan. Ama hicbiri benim icin yeterince iyi degilmis gibi, yeterince beni anlayamayacaklari icin yeterince zeki degillermis gibi, yeterince insani degillermis gibi. Ise gidiyorum, her gun birsuru insanla muhatab oluyorum, kimisini gercekten cok seviyorum, kimisinin varligi ya da yoklugu bir, kimisi bana gore gerizekali ama yine de onlari hayatimin bir yerinde tutmak zorundayim, cunku para kazanmak zorundayim ve ise gitmek zorundayim. Tamam ama neden para kazanmak zorundayim? Standartlarimi korumak icin. Peki ama neden standartlarimi korumak zorundayim ki? Mutlu olmak icin mi? Su an standartlarimi koruyorum. Peki ama mutlu muyum? Sanirim dun itibariyle pek de degilim ki kendimi bu sonu olmayan sorular yumaginin icinde buldum. Yoksa bu aralar yanlis yerde mi ariyorum mutlulugu? Taktim kafayi bir yere ve saplanip kaldim mi acaba orda, mutlu olmanin baska hic bir yolu olmadigini mi dusunmeye basladim bilincalti bir yerlerde? O yuzden mi neden sorulari icinde boguldum cevaplar bulamadan? Bulamadikca da kendimi daha caresiz hissettim mutluluga hic ulasamayacakmisim gibi? Hayattaki amacim mutlu olmak mi benim o zaman? O halde mutlulugun formulunu mu bulmam gerekiyor gercekten? Sanirim neden sorularimin cevabini ancak o zaman verebilirim gonul rahatligiyla. Belki de ancak o zaman okula gitmenin, ise gitmek icin sabah kalkmanin, sevdigim insanlarla konusmanin, sevmediklerimle bile muhatab olmanin, yemek yemenin, makyaj yapmanin, alerji olsam bile kendimi daha guzel hissetmek icin sac boyatmamin bir anlami olacak ve ben herseye herkese ragmen mutlu olacagim. O zaman bugunu yeni bir milat yapayim kendime ve mutlulugu tek bir yer yerine her yerde arayip hep bir yolunu bulayim. Zor da olsa vazgecmemeliyim, heyecanlanmaliyim.