Hatirliyorum buraya gelirken de korkmustum, o zaman da demistim kendi kendime yapmadigim birsey icin pisman olmak istemiyorum sirf korktugum icin, yaptigim icin pisman olmayi tercih ederim.
Ve kalkip gelmistim buralara istanbulu birakip. Simdiye geriye donus icin gun sayimi basladi, tam belli degil hala ne zaman olacagi, ama canlar calmaya basladi.
Korkuyorum ama keyifli bir heyecan var icimde, yeni ev, yeni esyalar, yeni insanlar, belki yeni asklar. Tabi bir de yeni bir is. O kadar guzel bir is gorusmesi oldu ki nasil anlatilir bilemedim simdi. Kendi patronumdan duysam hic is degistirmeyi dusunmeyecegim seyleri beni ise almak isteyen adamdan hem de beni hic tanimadan, sadece beni sordugu insanlarin soylediklerini derleyip soylediklerini duymak tarifi imkansiz biseyler yaratti icimde. Bir suru seyi hatirlatti. Annem derdi ki bana kucukken kendimi ovdugumde, birak baskalari soylesin bunlari senin icin ki bir anlam ifade etsin gercekten. Gercekten oyleymis, ama guzel olan da sanirim bunlari duyarken mahcubiyet duyabilmekmis hala. Basin goge ermemesiymis, hala alinacak yollar oldugunu gorebilmekmis, kendime ispatlamakmis benim icin paradan cok daha degerli seyler oldugunu. Ayni anda nerdeyse yuzde yirmi bes daha yuksek teklif almisken degerlerinden vazgecmeyip yureginin gitmek istedigi yere gidebilmekmis. Risk aldim, evet dedim, Allah utandirmasin insallah, yolumu acik etsin, hayirliysa tamamina erdirsin, degilse bir engel cikartsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder