Gercek olan sey ise gercekten mutluluk icin caba gostermek zorunda olmamiz. Ne yazik ki oturup bekleyerek gelmiyor bu mutluluk gokten zembille. Ben hic birsey yapamiyorsam, gercekten canim kilimi bile kipirdatmak istemiyorsa en azindan dua ediyorum. Icime bir ferahlama geliyor, herhalde bir nevi tevelkul diye yoruyorum kendimce. Gelecege dair umut katsayim artiyor, sonra da bugunku halime sukrediyorum. Istemedigim ama bir sekilde hayatimda olan kisimlar icin de elimden geleni yaptim, demek ki bir hayir var bu iste diyorum, kabul ediyorum onlari da hayatima.
Simdi de yeni duzenimi kurmaya calisiyorum. Bu hafta carsambadan itibaren evimde yalniz kalmaya da basliyorum. Yani duzeni tam anlamiyla kurmaya baslama 'mode on'.
Gelecek haftasonuna dair bir kac endise biriktirdim kafamda, caresine bakmaya calisiyorum ama, mesela birazdan spora gidiyorum, resmen spor hayatimi da yeniden rutinime almis bulunuyorum boylece. Bir kac tane de sosyal pitircik plani eklersem ilk yalniz haftasonumu sessiz sedasiz gecirebilirim saniyorum ki.
Maddiyata taktim kafayi, ona kendimi hazirladim saniyordum ki yine de tam degilmisim, calismalar devam edecek. Cagla'yi erteliyorum mesela sirf para vermemek icin :p bir yandan dolu tarafina da bakiyorum, demek ki hala idare ediyorum :)) zugurt tesellisi
Yani demem o ki, arada bir birak kendini, takil falan ama hep cabala, mutluluk bedava ama her guzel sey gibi biraz caba istiyor, azicik bile olsa.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder