Ben kendim

Actim okudum simdi bir yil once yazdigim yaziyi, Dubai den donup yazmisim. Korkuyor muyum acaba istanbulda yasamaktan artik, ondan mi geri donemiyorum diye. Sanirim evet korkuyormusum, hatta hala korkuyorum. Ama ben hep korktuklarimi yapmadim mi zaten? Sonra da hep iyi ki yapmisim demedim mi? Hatirlasana Romanya'ya gitme fikri ilk ciktiginda ustune atlamistin, sonra yaklastikca gerginlikler baslamisti korkudan, hatta sonra vazgrctim demistin. Sonra allaha yalvardim bana bir isaret gondersin diye, ben de inanmak istedim yolladiklarina, verdim kararimi ve herseyi arkamda biraktim gittim. Ilk baslar cok zordu, haftasonlari geldiginde afakanlar basiyordu, hele ilk bastaki o kucucuk ev uzerime uzerime geliyordu. Koskocaman bir bosluk, hic kimsecikler yok mutlulugumu gectim uzuntumu bile paylasabilecegim. Sonra sonra oturdu birer birer herseyler yerine. Once evimi degistirdim, hemen degisti modum, sonra yeni arkadaslarim oldu birsuru sey paylastigim sirayla, sonra asik oldum yine, yeniden hissettim insan oldugumu, sonra yine kandirildigimi anladim koydu biraz, hala bazi bazi kabullenemiyorum deliler gibi kiziyorum ona. Ama artik o kadar seviyorum ki onu, kafam dara girdiginde hep onu arayasim geliyor, bazen tutuyorum bazen ariyorum. Yine de sorarsan mutlu muyum hayatima girdi diye, net bir cevabim yok, bazen kocaman bir deli misin tabi ki evet, bazen de hala guvenemiyorum kaybetmeyecegime onun yuzunden ne yapti bana boyle. Artik alistim ama, bazen bulsam da kendimi diplerde basedebiliyorum. Bir de anladim sanirim en dibi gordugunde sonrasi cikis baska yolun yok nasilsa, en cok da bu oldu kazanimim. Sonra toparladim kendimi yeniden bir haydi bakalim yine devam geldi, bir suru guzel insan biriktirmeye devam ettim. Sonra bigun alex geldi hayatima, o kadar cok sey yapti ki bana, bazen bulutlarin uzerine cikardi ayaklarimi koyamadim yere, bazen korkudan ne yapiyor bu bana dedirtti, bazen de yerin dibine soktu onumu goremedim. Onun bana asik olmasina asik oldum en cok da. O bazen hicbirseyi dusunmediginde korkmadiginda gozumun icine bakip sadece bakip soylediklerini sevdim. Ikimizin de olmayan bir dilde birbirimizi herkesten daha cok anlamamizi sevdim bir de. Gecenin bi yarisi sarhos gelmelerini sevdim, yemek yaparken beni seyretmesini, kirmamak icin konusmamasini. Sonra gercekler geldi vurdu yuzumuze, korktuk ikimiz de, ben belki korkmuyorum artik ama kaybettim onu korkularindan sebep. Toparlamaya calisiyorum simdi onsuz bu koskocaman sehirde. Zorlaniyorum biraz da. Onu anlatirken buluyorum kendimi insanlara. Beni taniyan herkes biliyor artik alex'i. Bir alex geldigini ve gectigini hayatimdan. Gelip kalsin istedigimi ama soyleyemedigimi. Aslinda soyledim ben ona, daha gecen hafta, gitme dedim ama dinlemedi beni. Coktan korkusuna yenik dustum ben, o kazandi. Kabul etmek istemesem de artik kaybettim onu. Artik burdayim, bu kocaman sehirde. Simdi yine Romanya'ya ilk gittigim zamanki gibiyim. Alti ay olacak ama hala yeni gelmis gibiyim. Alistin mi sorusu yine en cok duydugum soru. Cevabim net aslinda, hayir alisamadim. Ama ben zaten oraya da hic alisamamistim ki. Ama sonra sevmistim. Burayi de severim yine yeniden. Bir kac sey eksik, tamamlanmalarini bekliyorum. Bir mucizem olsun yine diye bekliyorum. Korktuklarimi yapmayi seviyorum ben, yine burdayim o yuzden, yine olacak.