Yine hersey bi ustume ustume geliyormur gibi hissediyorum. Is yerinde yogunluk girla gidiyor, yapilmasi gereken isler her gecen gun artiyor. Plan yapamamaya, yaptigim planlari iptal etmeye basladim. Dokuz alti insanlara da sinir olunca anladim ki isler yolunda degil artik. Susup sikayet etmek bana gore degil, o yuzden gecen hafta ilk mutsuzluk konusmami yaptim, gerisi de aralik sonunda umarim, notlarimi bile almaya basladim. Is degistirmek istemiyorum zaten ama bu tempo da bana gore degil. Gunlerdir gerginim, hersey acil, herkes telasli, stress havada dokunsan tutulacak birseye donustu.
Sorun yoneticilerde mi yoksa biz calisanlarda mi acaba pek de emin degilim. Bir kesim var ki ne desen kuzu gibi yapiyor ve mutlu, herhalde baska hicbir yerde ise yaradigini hissetmedigi icin hosuma gidiyor bunu hissetmek. Bir kesim ne dense yapiyor, mutsuz ve ayni zamanda sessiz. Bir kesim ne dense yapiyor mutsuz ve yoneticisi disinda herkese sikayetlerde. Bir kesim de mutsuz ve herkese dile getiriyor mutsuzlugunu. Iste duyulmadikca buyuyor beklentiler. Yapildikca limitler zorlaniyor. Ama benim gercekten artik isyanim var. birilerinin hayatinda kotu giden birseyler var diye onlarca insanin bundan etkilenmesini gerektirmiyor. Rub halini surekli isine yansitmak basli basina yoneticilik icin bir test olmali aslinda ama kim takar altta calisanlarin maruz kaldigi stressi, mobingi, yapilan is oldugu surece. Hep beraber bir komedinin oyunculariyiz. Guluyorum aglanacak halimize.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder