Hadi bakalim yeniden

Bu araba isi biraz zor ilerliyor, ama ilerliyor. Her isi insan kendi halletmesi gerekiyor, onu gosteriyor bana. Sevgili sirketimin basindaki insanlarin sirf inat ugruna bana yaptiklarini yeniden aklima getirip, o anligina sinirlerimi yerinden oynatip, sonra kendi kendime nasil sakinlesildiginin bol bol pratigini yaptiriyor, isin guzel yani ise de yariyor. Simdilik az gittim uz gittim dere tepe duz gittim ama henuz bir arpa boyu yol gittim. Sonunu da gorecegim orasi ayri. 

Yine de bu olayin bana ufak bir yan etkisi oldu. Trafikte biraz tedirginim bu aralar. Diger butun soforlerden ani hareket beklentim cok yuksek seviyede, o yuzden oldukca uyuz araba kullaniyorum su anda. Once zorlayip atayim sunu ustumden dedim, sonra vazgectim yuklenme kendine dedim. Biraz zaman vermeye karar verdim kendime. 

Cok garip oldu bu olay yine de. Ilk oldugu anda bir sok, sonra her zaman ki yalnizlik hissi. Biraz gozyasi falan ama bekledigimden cok daha az o caresizlik gozyaslari bu sefer. Sonra isyerinden bir arkadasima sakayla karisik bir itiraf, biliyor musun uzun zaman sonra kocami ozledim, olsaydi bu araba isleriyle ben ugrasmak zorunda kalmazdim, ardindan kahkahalar ve uyanis, o olsaydi da ben ugrasirdim. Bunu kafama oturtunca allahim nasil bir rahatlama geldi uzerime. Bugun ilk adimi ufak puruzlerle halledince de yine hafif bir ozguven patlamasi. Yine guclu olma hallerim geri geliyor. Bitiyor yorgunluk sonunda. Seviyorum bu yorgun hallerimi, kendime donuslerimi. Ama itiraf ediyorum, o herseyi hallederimci ben onu daha cok seviyorum. Onun hani ayaklari yere inanilmaz saglam basiyor ya, ben dogru olani yapiyorum elbet cikariz aydinliga inanci var ya hani, iste benim ona ihtiyacim var, o kendini bilmislige. Kuller birikti artik, simdi yeniden dogus vakti yaklasiyor.