Kafalar karisik

Kafam karisik. En onemlisi su kiralik ev olayi, bir de su sonradan cikan is gorusmesi. Ne guzel isimi bulmustum, kafam rahatti, sonradan cikan birkac teklife de sirf kafam karismasin diye hayir dedim, duymak istemedim. Ama bu sefer birsey oldu sanki icimde yok diyemedim. Isimi buldugumu soyledim ama tamam goruselim dedim. Heyecanliyim da ufaktan, oyle olmuyorum tabi simdiki isim icin gorusmeye geldigim zamandaki gibi ama yine de ne bileyim biraz da gurur galiba. Aranan adam gibi hissettim kendimi yine, super hissettim yalan yok. 

Bir taraftan da diger konu var, asik degilim ama hosuma gidiyor, hani tam soylemek gerekirse bos degilim yani. Dusunuyorum dusunuyorum sonunu goremiyorum, o yuzden de kafayi yiyorum, normalde eglenebilecegim kadar eglenmiyorum, tadini cikarabilecegim kadar cikaramiyorum. Birak artik dusunmeyi diyorum, o zaman da iki korkum oluyor. Bir, ya asik olursam diye korkuyorum, yani asik olur sonra da ayrilirsak katlanmak istemiyorum o duygulara. Iki, ya ona haksizlik etmis olursam diye. Kaldim ortada, sikistim duygularimin ortasinda. En sonunda da patladim anlattim ona uzun bir tartismanin sonunda. Bulamiyorum ben bir cozum, yardim et bana dedim. Bilmiyorum ne olacak, ama en azindan icim rahat, huzurlu. Anlattim ona ve istanbula geldim, dusunecek zamani oldu boylece, geri donunce nasil bulurum bilmiyorum. Elimden simdilik bu kadar geliyor cunku. Evet, bir cok insanin dedigi gibi sonumuz ayrilik belki de. O yuzden bunu simdiden goren biri olarak ayrilma karari alip bunu uygulamaya gecirmek. Ama yapamiyorum, ben de insanim ve ayrilamiyorum, istemiyorum ayrilmak, mutluyum su anda ve ona ihtiyacim var. Bazen ben de sadece duygularimi dinlemek istiyorum, en azindan simdilik.