Umursamadigim insanlarla ayni seyi yaptiklari icin kizginim. Beklemedikleri icin, yargilamadan once benimle konusmadiklari icin, boyle yapiyorsa bir bildigi vardir demedikleri icin kizginim. Herseyi gectim madem o kadar seviyorduk birbirimizi gelip bana delirdin mi sen neden bunu yapiyorsun diye beni dinlemedikleri icin kizginim. Ki ben onlarin beni ben oldugum icin sevdiklerini dusundugum icin kendime de kizginim.
Bir kalemde silinmeyi hak etmedim, ama oluyor iste bazen. Yapacak birsey yok. Bazen temizlik yapmak gerekiyor, ya da yer degistirmek. Baska insanlari degistiremem ama kendimi degistirebilirim.
Uzgunum ama, cok uzgunum. Elimden baska birsey gelmiyor. Zorla olmuyor demek ki.
Nasilsa bitiyor burasi, geldigimden fazlasiyla dondugum kesin. Daha fazlasiyla donmek isterdim ama buna da sukur.
Her duygu bizim icin, mutluluk gibi tipki, aci da bizim icin. Hakettigi kadar tutmak lazim icimizde. Ben bugun acimi yasiyorum, cok sevdigim iki insanin yerlerini degistirdiklerini kabul etmenin acisini. Hicbirseyi de bundan sonra mutlak olarak kabul etmeyi sevmiyorum, o yuzden de belki tekrar oraya gelirler diye umut etmeyi de birakmak istemiyorum. Ama simdilik yorgunum, karisigim. Sadece acima yerim var. Yarini bekliyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder