Ne zaman acaba

Haftasonu zor geçti bu sefer. Midemle kavga halindeydim. Aslında midemle ilgili herşey bayağıdır iyi gidiyordu. Acı biber turşusu yememe bile ses çıkarmıyordu. Ame gel gör ki cumartesi günü olanlar oldu. Tam maç başlarken İstiklal marşından hemen sonra kendimi o tribünden tuvalete nasıl attığımı şu anda bile hayal meyal hatırlıyorum. Sonrası zor oldu işte, kramplar girmeye başlayınca dayanılmaz olmaya başladı. Neyseki sadece kramp girince dayanılmaz oluyordu. Pazar günü de kramplar geçmeyince sabah ilk iş doktor ve endoskopi randevusu almak oldu. Emek emek harcamamaya çalıştığım paralar yarın pıt diye gidecek hesabımdan :)) amaaa ne diyoruz, sağlık olsun. Sonuçta en çok da böyle günler için para kazanıyoruz. Çok şükür. Gerçi mideyi de bu kadar çalıştığımız için bu hallere getiriyoruz ya, neyse. 

Bu aralar mesai saatlerim iyice normalleşti, ama bi yandan da yaptığım işi sorgulayacak vaktim oldu tabi, çalıştığım şartları, insanı. Mutlu olup olamadığıma taktım kafayı. Değilim. Sabahları zorla işe gidiyorum, uzun zamandır hiç heyecanlanmıyorum. Çok erken oldu bu sefer. Ben burda en az dört yılı devirmek istiyordum aslında. Hala da istiyorum, ama şartlar böyle olursa yapıp yapamayacağımdan emin değilim. Shining starlardan biri olmadığım bi yerde çalışmak isteseydim, önceki işimde kalıp bunun iki katından fazla parayı kazanmaya devam ederdim. Ben öyle biri değilim işte, para bi seviyeye kadar herkes gibi benim de önceliğim, ama sonra o bitiyor. Motivasyon kaynağım değişiyor benim. Patron bunu anladı sanmıştım, ya yanılmışım, ya da artık bişeylerden memnun değil. Zaman gösterir zaten hangisinin doğru olduğunu, çok da uzun sürmez üstelik. Ona göre ben de yoluma bakarım zaten. Geçen anneme en kötü durumdaki planımı da söyledim zaten, onların yanına dönüp bi süre takılmak sonra da özel ders falan bir şekilde yolumu bulmak. Daha ne olsun. Şaka bir yana, sabahları üst üste işe bu kadar keyifsiz gitmeye alışkın değilim. Tam böyle hissetmeye başladığım her sefer allah karşıma hiç aklıma gelmeyecek fırsatlar çıkardı. Umarım şimdi de diğerinin zamanı yaklaşıyordur, bu şirkette ya da başka bir yerde, hatta belki de başka bir şehirde, ülkede.