Dun biraz allahla konustum. Isyan etmedim, icimi doktum. Anlamaya da calismadim, zaten anlamadiklarimi anlattim. Cozum bulamadiklarimi, kontrol edemediklerimi. Neden bir turlu olduramadigimi anlamadigimi anlattim Ona. Bir de neden bu kadar zor bazi seyler diye sordum. Neden basit gibi gorunen hayatlarimiz bize bazi bazi icinden cikilmaz gibi gozukur ki? Madem herseyin bir oluru neden zor yoldan oldurmamiz gerekiyor. Neden hersey tikir tikir gitmiyor ki? Neden ogrenmemiz gerekiyor birsuru seyi, dersler cikarmamiz gerekiyor falan? Yapalim da neden?
Garip biseyler oldu, sanki basit ve bir cok insanin sahip olmak istedigi hayatim bana yeterli degilmis gibi gelmeye basladi. Cunku amacimi bulamadim bir turlu. Okula gidiyorum, yepyeni birsuru deneyim, birsuru yeni insan. Ama hicbiri benim icin yeterince iyi degilmis gibi, yeterince beni anlayamayacaklari icin yeterince zeki degillermis gibi, yeterince insani degillermis gibi. Ise gidiyorum, her gun birsuru insanla muhatab oluyorum, kimisini gercekten cok seviyorum, kimisinin varligi ya da yoklugu bir, kimisi bana gore gerizekali ama yine de onlari hayatimin bir yerinde tutmak zorundayim, cunku para kazanmak zorundayim ve ise gitmek zorundayim. Tamam ama neden para kazanmak zorundayim? Standartlarimi korumak icin. Peki ama neden standartlarimi korumak zorundayim ki? Mutlu olmak icin mi? Su an standartlarimi koruyorum. Peki ama mutlu muyum? Sanirim dun itibariyle pek de degilim ki kendimi bu sonu olmayan sorular yumaginin icinde buldum. Yoksa bu aralar yanlis yerde mi ariyorum mutlulugu? Taktim kafayi bir yere ve saplanip kaldim mi acaba orda, mutlu olmanin baska hic bir yolu olmadigini mi dusunmeye basladim bilincalti bir yerlerde? O yuzden mi neden sorulari icinde boguldum cevaplar bulamadan? Bulamadikca da kendimi daha caresiz hissettim mutluluga hic ulasamayacakmisim gibi? Hayattaki amacim mutlu olmak mi benim o zaman? O halde mutlulugun formulunu mu bulmam gerekiyor gercekten? Sanirim neden sorularimin cevabini ancak o zaman verebilirim gonul rahatligiyla. Belki de ancak o zaman okula gitmenin, ise gitmek icin sabah kalkmanin, sevdigim insanlarla konusmanin, sevmediklerimle bile muhatab olmanin, yemek yemenin, makyaj yapmanin, alerji olsam bile kendimi daha guzel hissetmek icin sac boyatmamin bir anlami olacak ve ben herseye herkese ragmen mutlu olacagim. O zaman bugunu yeni bir milat yapayim kendime ve mutlulugu tek bir yer yerine her yerde arayip hep bir yolunu bulayim. Zor da olsa vazgecmemeliyim, heyecanlanmaliyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder