Hayat amaci

Bes alti gundur New York’tayim. Bir yandan yeni bir yeri kesfetmenin heyecani varken bir yandan da cok fazla kendime donmeme, ic sesimi dinlememe, yine varlik sebebimizi sorgulamama sebep oldu. Bu aralar zaten bu sorgulama olayi cok zamanimi aliyor. Hatta bazen bu durumun genel olarak motivasyonumu dusurdugunu bile hissediyorum. Cevaplari bulamiyorum, ne cevap aradigimi da bilmiyorum ve bu isimi daha da zorlastiriyor. Dunyanin nerdeyse diger ucundayim ve yine bu konu kafamda ucusup duruyor. Yepyeni yerler, yeni deneyimler, yeni insanlar, ogrenilecek yeni seyler. Ama her ne kadar kendimi zorlasam da bunlari yaparsin zevk almak icin, hatta arada basarili bile olurken hala neden bunlari yaptigimizi anlamlandiramiyorum. Daha da ileri gidip oldukca narsist oldugunu dusundugum bir sekilde kendimi butun bunlari dusunebildigim icin oldukca zeki buluyorum. Diger taraftan ise etrafimdaki insanlar bunu dusunmeden surekli biseyler yapma pesinde oldugu icin ve bunu esasinda neden yaptiklarini bilmedikleri daha da kotusu hic sorgulamadiklari icin  naif ve hatta aptal geliyorlar. Bu esasinda benim gibi sosyal olmayi seven birisi icin izdirap verici olabiliyor. Icimdeki iki dusunce birbiriyle inanilmaz catisma yasiyor son zamanlarda. Bir yandan olan yapilan hicbirseyin anlamini bulamadigim icin yapmak istememek ve hicbirsey yapmamak durtusuyle kendimi soyutlamak isterken, bir yandan da kendimi soyutlamayi secip istedigim kadar sosyallesmedigim icin uzuluyorum. Ikisini de ben seciyorum aslinda. Ama bu yine de uzulmeme engel degil. Hatta daha da kotu olan son zamanlarda kendimde farkettigim seyler. Eskisi kadar rahat, kendiliginden akan bir iletisim kuramiyorum insanlarla. Bazen tikaniyorum, cumleler kendiliginden dokulmuyor, soyleyecek birsey bulamiyorum ve cok da birsey soylemem gerektigini de dusunmuyorum, bazen etrafimdaki insanlari buna deger bile gormuyorum. Sadece orda olmak icin orda duruyorum. Bugun oglen de kimseyle takilmadan sinifta oturdum ve yazimi yaziyorum. Bu benim icin hic normal degil. Kendimi dinlemeyi ilk basta cok sevmisken, simdi bu durum beni rahatsiz eediyor. Kendi hayat amacimi bulamiyorum, onume cikan durumlarin ustesinden geliyorum sadece ve bir sonrakini bekliyorum. Bu daha ne kadar boyle devam edecek, ne zamana kadar kendimi kaybetmeden boyle devam edebilirim bilmiyorum. O yuzden de kendime bir amac edinmem lazim, her ne kadar bu edinecegim amacin da aslinda insan hayatinda hic bir seye hizmet etmedigini bilsem de.