Beni en cok mutsuz eden, herseyi en ince ayrintisina kadar dusundurup sonra da keyfimi kaciran sey karsilastirma ve bu karsilastirmanin sonunda da hak etmedigini dusundugum insanlarin benim dusundugumden daha iyi yerde olmasi.
Bu karsilastirma olayini cozup bir zemine oturttugum zaman isin inanilmaz buyuk bir kismi hallolmus olacak, eminim.
Bakiyorum etrafima, sonra diyorum ki nesi benden fazla da benden daha cok para kazaniyor, nesi benden fazla da bilmemkim onunla ilgileniyor, nesi benden fazla da benim olmak istedigim yerde su anda. Hic bir seyi fazla degil, hatta benim daha fazla, burda kendime torpil yaptigimi, bu insanlari sadece disardan gorundukleri gibi kabul ettigimi gozden kaciriyorum. Isime oyle geliyor cunku.
Ben daha zekiyim ondan, daha cok calisiyorum, isimi daha cok onemsiyorum. Neden hala onun kadar kazanamiyorum? Evet hayat bazi anlarda cok adil degil, ama gelecekte ne olacagini hic bir zaman bilemem, iste bunu bu karsilastirma da hep yabana atiyorum. O paranin karsiliginda nelerini feda etti? Gururunu, insaniyetini, durustlugunu belki.. Belki de benim sahip oldugum icin hayatta kendimi cok degerli hissettigim bir suru degeri feda etti.
Nesi benden fazla da benden daha iyi bir hayati var, bilmemkim benle degil de onla ilgileniyor? O bilmemkim beni hakediyor mu acaba? Hani ben inaniyordum herkes hakettigi hayati yasar diye? Nerde simdi bunlar? Nerden bilebilirim ki esas istedigim sey icin hala bekletildigimi ya da bekletilmedigimi? Birakmaliyim bunlari bir kenara, dusunmemeliyim neyim eksik neyim fazla diye, daha zekiyim, daha sadigim, daha dusunceliyim, daha daha diye. Bilmiyorum ki icerde neler yasaniyor, kim aslinda kimin yerinde olmak istiyor.
O yuzden bu yilin yapilacaklar listesinin basi belli oldu, karsilastirma yapmayi durdurmak ve her zaman oldugu gibi sukretmeye devam etmek.
Ben inaniyorum, herkes hak ettigi hayati yasar, tum yonleriyle..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder