Planladiklarimin bambaska bir yerinde oldugum kesin. Bir tek bundan eminim, gerisi hakkinda hic bir fikrim yok. Heyecanli kisimlar bitti mi, yoksa daha yeni mi basliyoruz, ya da ortalarinda bir yerinde miyim? Bilmiyorum. Bazi bazi beni cok rahatsiz ediyor bu, gerci eskiden daha cok ederdi. Zamanla mi, buyuyunce mi, olgunlasinca mi, yoksa basina gelenlerle tecrubelenince mi azaldi bu rahatsiz olma hali tam emin degilim. Sanirim hepsi.
Kucuktum, zaten hep kucuk bir cocuktum, koydum kafaya kurtulmayi o ufacik sehirden, sigamadim orda kabima, farkettim bunu daha o yasta. Yaparim dedim, yaptim gittim bambaska bir sehre liseyi okumaya birsuru benim gibi kafayi hafif siyirmisin yanina. Kelebek etkisi ordan basliyor aslinda. Bitti lise, muhendis olurum ben dedim, olmadi, bambaska bir okul, bambaska bir bolum. Lisedeki sinif arkadasim oldu en yakin arkadasim, asik oldugumu sandigim adamla tanistirdi beni. Mezun oldum, guzel bir yere ise girdim, iyiydim yaptigim iste zaten, hirsliydim, caliskandim, zekiydim, pratiktim. Uc yil sonra harika bir teklifle baska bir sirkete gecmeye karar verdim, ayni anda evlendim. Hala hayatimin en mutlu yasi dedigim 26 yasimdaydim o zaman. Bana en inanmayan kisiyle ayni evde yasamaya baslamisim megerse sadece. Alti ay sonra evi terk etmek istedi, engel oldum, kabul edemedim basarisizligi, ikna ettim kalmaya. Ayni yil dogum gunumde bana bir sarki soyledi:
Bir tanem seni görmeye görmeye görmeyi özledim
Çiğ tanem seni boş yere üzmüşüm sonradan anladım.Ben de inandim, tamam dedim, her insan hata yapar, farkina varmak en buyuk erdem. Ben de ugrasmaya karar verdim herseyi yeniden cok guzel yapmak icin. Ugrastim, tam oldu mu ki acaba dedim, arkama dondum baktim, meger hersey ayniymis. Yeniden evi terk etme, sonra kabullenme, sonra bosanma. Tam dava gunu yeni bir is teklifi bambaska bir sehirden, bambaska bir ulkeden. Sevinmeyi sectim uzulmek yerine, ne yapacagimi bilmemeye ne gerek var dedim. Verdim kararimi, topladim herseyi biraktim herkesi kabul ettim teklifi. O en yakin arkadasimi da kaybettim arada, hala bir yerlerde duruyor ama eski yerinden eser yok.
Degistirince herseyimi, benle yeni yalnizligim basbasa kaldik. Dondum kendime. Ozguvenimle basladim ise, son biraktigimda yerlerdeydi, simdi yerli yerinde. Kaybettigim sosyalligime geldi sira, bazen abarttigimi dusundurecek kadar tavan yaptigi oluyor simdi. Daha birsuru seyi dipten aldim goklere cikarttim. Yine bir tokat yedim hic beklemedigim birinden, sarsti beni derinden. Hala ugrasiyorum yarasini sarmaya, tam bitmedi ama az kaldi. Zaten biliyorum sarabilecegimi. Neler atlattim sonucta. Calistigim yerde yalniz kaldim ilk defa, arkami kollayan biri yok simdi, tutundum bir sekilde, kurtlar sofrasinda komplolarin ortasinda hala kovulmadim, komik geliyor ama buyuk basari. Ulkeme donmek istiyorum, ama donmek bana iyi gelecek mi emin olamiyorum, emin olamadigim icin inanamiyorum tam anlamiyla donecegime, firsatimi yaratamiyorum sanki bu yuzden. Asik olamiyorum ayni zamanda, korku diyemem tam ama var tanimlayamadigim bisey. Inaniyorum aslinda hak ettigim sevgiyi verecek adam bir yerlerde, zamani gelmedi henuz.
Kazanclarim mi, ailem tabiki ve buraya gelince bana degerkerini gosteren dostlarim. Buraya gelince herkesi tanidim, elenenler gitti, kalanlar kiymetlilerim. Bir kac tane de burda ekledim ama hep olanlarin yeri ayri.
Simdi iste bilmiyorum hikayemin neresindeyim acaba. Umudum ortasini gecmemis olmak, yeni heyecanlar karsima cikarmasi. En sonunda da mutlu son, beni taniyan bilir zaten benim aklima mutlu son deyince ne geliyor. Bi de o mutlu sonda onlar hep orda olsun..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder