Kitap okudum bayagi. Muthis birsey ogrendim okudugum kitaptan, sifir, tunc kilinc yazmis. Ted videolarindan birinde seyrettim ilk, inanilmaz etkilendim, neyse iste. Yaklasik dort ay once ilk kitabi basildi, ben ancak christmasta turkiye'ye giden bir arkadasima siparis ettirdim. Bugun bayagi vakit gecirdim sifir'la. Iste o kitaptan muthis birsey ogrendim. Mutlu olabildigimiz icin mutsuz oluyoruz diyor. Mutsuz olabilmek hemen oncesinde mutlu oldugumuzun kaniti aslinda. Mutsuz olmadiysan eger, hic mutlu da olmadin aslinda, kaybetmeye deger hicbirseye sahip olmadin, anlamadin sahip olduklarinin degerini diyor. O yuzden korkma mutsuz olmaktan, bir sonraki mutlulugun icin hazirlanmaya baslamanin zamani gelmis demek aslinda. Butun o mutsuzluk anlari onun icin var aslinda.
Dusundurdu beni, sanki kaybettigim bir yolu bulmus gibi hissettim sonra. Su hani bazi anlar var ya, bu kadar mi diye sorarsin karsindakine. O kadar yasanan, yapilan, soylenen, anlatilan, atlatilan seylerden sonra bu kadar mi yani demek istersin tam olarak ama o kadar uzatsan da uzatmasan da cevabi aslinda coktan bildiginden kisa kesersin. Bu kadar mi, dersin sadece. Iste oyle anlar benim mutsuzlugun dibine vurdugum anlar, yasamaya en cok korktugum anlardi. Durust oluyorum, hala da oyle. Bu kitabi okudum diye uc saat icinde yillardir icimde biriktirdigim seyleri bir anda silip supurmedim tabi. Ama nasil desem, bazi seylere bakis acimi degistirdi. Ben saniyordum ki eger mutlu olmazsan kaybedecek birseyin de olmaz ve dolayisiyla mutsuz da olmazsin. O yuzden hep derdim, sunun bunun onun (neyi istersek onu koyalim sunun bunun onun yerine) ne oldugunu bilmeseydim simdi sahip olmadigim seyin ne oldugunu bilmedigim icin bu kadar mutsuz olmazdim.
Bugun ise bu kitap bambaska yerlere aldi goturdu beni. Gercekten o bir zamanlar sahip olduklarimi, onlarin bana yasattigi duygulari yasamamis olmayi ister miydim acaba sirf sonradan hissettigim duyguyu yasamamak icin. Yok ya, herseye ragmen yok. Kaybettigimde beynimin icinde ciddi ciddi hissettigim agriya ragmen, bazen uykularimi gunlerce kacirmis olmasina ragmen, bacaklarimi kipirdatamayacak hale zamaninda gelmis olmama ragmen, gozlerimi yasla doldurmus olmasina ragmen ve butun bunlara sebep olan birsuru olayin sonrasinda bana yasattigi mutsuzluga ragmen onlari yasamamis olmayi, onlarin bana tattirdigi mutlulugu tatmamis olmayi istemezdim.
Beni ben yapti hepsi. Bir zamanlar olanlar yeniden olabileceginin umudunu yaratti bana. Artik bu kaybetme korkusunu yenmenin zamani. Kayiplar hep olacak, kaybetmeye deger seyleri olsun insanin yeter ki her an hayatinda.
En cok da annem, babam ve kardesim. Sizi cok seviyorum. (Bu sadece icimden geldi, konumuzla cok alakasi yok :))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder