Keyifsizim

Bir haftadır biraz keyifsizim. Durgunum, hatta ağlamaklıyım. Yorgunum. Sanki sürekli bir şeylerin peşindeymişim de her onu yakalamaya çok yaklaştığımı hissettiğim anda ellerimden yeniden kayıp gidiyor. Hiç gelebileceğini düşünmesem aslında bu kadar da üzülmeyecekmişim gibi sanki. Ama bu kadar yaklaştığımı hissedip sonra boşlukta bulunca kendimi daha yüksekten düşmüş günü hissediyorum, daha çok acı çekiyormuşum, daha çok kırılıyormuşum gibi hissediyorum kendimi. Herşey yük gibi geliyor işte o zaman. Hatta sevinmem gereken şeylere bile sevinemiyorum, bu da nerden çıktı şimdi diyorum. Uğraşmam, didinmem, çabalamam gereken bir şey daha. Peki ama neden? Başarınca ne olacak ki diyorum. Bugüne kadar başardığımı sandığım şeyler beni daha mutlu bir insan yaptı mı? Mutsuz yapmadı belki ama mutluluk konusu da biraz şüpheli işte bu aralar kafamda. Ya da belki de hep olmayana mı odaklanmaktan hep bunlar? Şu an en çok eksikliğini hissettiğim şey sanırım eve geldiğimde beni yargılamadan dinleyecek birini bulmak. Beni dinlerken saçımı okşayacak, benimle sevincimi üzüntümü paylaşacak, yanıma kıvrılıp bana sarılacak birini bulmak. Bu aralar yine eve gelip anahtarı deliğe sokup kapıyı açıp boş eve adım atıp ışığı açıp sonra da uyumaya giderken kapatan insan olmak içimi burkuyor. Kimseyi beklememek, kimsenin beni beklememesi. Nasıl desem, sonsuza kadar yalnızlık mı benim kaderime yazılan acaba diye üşüştürüyor kafama düşünceleri. En çok korktuğumda sırf bu duygudan kaçmak için yine yanlış limanlara sığınmak. Sonra da yine kocaman dalgaların içinde bulmak kendimi. Boğulacakmış gibi olmak. Sevmiyorum bu duygunun içinde olmayı. Yeniden sadece kendimle mutlu olmak istiyorum. Çok değil iki hafta önce tam da istediğim gibiydim, kendi kendimleydim ve çok mutluydum. Geri döneceğim oraya, kararlıyım. Sadece biraz zamana, biraz rahatlamaya ihtiyacım var sanırım. Kendime izin vermeye belki de.