Bir yaz daha bitti. Ben de hic iz birakmasini beklemedigim bir yaz olacakken surekli inisler cikislar barindiran bir yaz oldu. Minik minik birsuru tatil yaptim hic planlamadigim. Bazisi iyi geldi bazisi kendimi kaybettirdi, bazisi kendimi buldurttu. Ama sonunda bitti bu yaz.
Eylul baslayinca sezon baslar ve ben rahatlarim sandim. Olmadi. Biri girdi hayatima ve butun dengelerimi altust etti. Butun sakinligimi dinginligimi aldi goturdu. Halbuki cok sakinlesmistim, kendime donmustum, mutluydum olan halimle. Tam o halimdeyken cikti karsima. Tesaduf mu herhangi birsey? Hayir hic inanmiyorum buna. Girdigi gibi hizlica da cikti zaten. Ama kaldigi surece beni tepelere cikartti ve cikarken hayatimdan oyle sessizce cikip gitmedi. Bagirdi cagirdi, sakinlesti, ozur diledi, sonra tekrar sinirlendi. Ve ben hic birinde kacmadim, hep kaldim orda bekledim, gerildim sakinlestim ama yeter demedim diyemedim. Sonunda kotu bitti. Bana da ona da iyi gelmedi o uc hafta. Cook dusundurttu beni, odalarda anlamsiz voltalar attirdi, icimi gicikladi, bacaklarimi agritti yeniden, kilometrelerce yol yaptirdi sakinlesmek icin, icime kapandirtti, ve daha bir suru sey. Geldigi gibi cabuk gitmedi izleri, hala ugrasiyorum, ama guzel olacak bundan sonra hissediyorum. Cunku bugun bisey oldu, ne oldu bilmiyorum, keske bilsem hep oldurtsam. Bir his geldi icime, yarin yeni bir gun olacak diye, her gun yeni bir gun aslinda. Hep yeniden basla sabah uyandiginda. Bir onceki gunu dunde birak. Sen guclusun en az dunku kadar. Cok renklisin, siyah da var beyaz da, mavi de kirmizi da, hatta biraz da sariyla mor. Senin yapabildiklerini yapabilecek, her seferinde yeniden kalkip kosabilecek, arada durup nefes almasini bilecek kac kadin var? Rahatla, dogan yeni gune guven. Bi de kendine.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder