Üzgünüm, kızgınım, yorgunum. Geçmiyor günlerdir. Sabretmeye çalışıyorum, geçer diyorum, dinleme kendini, eğlencene bak diyorum. Ama yapamıyorum. Ufacık bişey oluyor, dağılıyorum. Sanki yine en başa dönüyorum. Bugün yine patladım eve gelince, ancak o zamana kadar tutabildim. Sonra kendi kendime konuşurken ben hiç bu kadar üzülmemiştim dedim, yani bu kadar uzun sürmemişti. Sonra hatırladım ama aslında boşandığımda çok daha uzun sürmüştü. Sonra birden karşıma bambaşka bir fırsat çıkmıştı. Biraz daha dayan dedim o yüzden, belki yine çıkar bişey. Yeterki daha kötüsü olmasın. Olmasın ya lütfen olmasın. Çok zor olur biley daha kaldırmak. Nolur olmasın, ben daha bunu öğrenemedim.
Hak etmedim, hem de hiç hak etmedim. Belki pişman olurum bilmiyorum ama umarım bugün böyle hissetmeme sebep olan herkes bir gün hak ettiğini bulur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder