Bekliyorum yine

Yine garip şeyler olmaya başladı. Bu hafta iş yerinde yalan attım. Çok vicdan azabı çektim ama attım. Çünkü iki gün üst üste mülakata gittim. Bilmiyorum teklif gelecek mi, ama beklediğim gibi bişey gelirse karar verdim gidiyorum. Yine yeni bir başlangıç olsun istiyorum çünkü. Bu sefer belki kimseden bişey beklemeden başlayabilirim yeni yolculuğuma. Belki kendimi az da olsa toplumun normlarına göre normale yaklaştırabilirim. Ya da bilmem belki de sadece burdan daha mutlu olurum. Çünkü burda mutsuzum artık. Her ne kadar kovulmanın eşiğine geldikten sonra patronum geri adım atıp yine benim aslında ne kadar da Harika bir “talent” olduğumdan bahsetmiş olsa da artık inanamıyorum bana sunduğu teklifleri yerine getireceğine. İşte benim için olay tam olarak burada değişiyor. İnanamadığım insanlarla olamıyorum. Mahvediyor beni, kendime olan saygımı kaybediyorum. Yapamadım, önce rol yapmayı denedim, iş yerindeyken başardım da bunu. Bu olaya çok profesyonel tepki verdiğim konusunda geri bildirim bile aldım bir takım insanlardan. Ama öyle olmadı işte. Eve gelip her gün ağladım, her sabah uyandığımda yataktan çıkmak dünyanın en zor şeyiymiş gibi geldi, duş alırken banyoda ağladım ve hazırlanıp işe gittim. Sonunda da yine dudağım şişti. Çok korktum, yine iki sene önceki şeyleri mi yaşayacağım diye. Vücudum bana saklamaya çalıştığım tepkiyi verdi sonunda. Ve telefonum çaldı, iki ay önce görüşmeye gitmeyeceğimi söylediğim yerden tekrar aradılar. Bu sefer gittim, ertesi gün de ikinci görüşme. Bilmiyorum teklif gelecek mi, ama gelirse ben burayı ve buradaki patronumu bırakıyorum. Onun her ne kadar iyi bir insan olduğunu ve beni kendince sevdiğini bilsem de benim ilkelerimle onun ilkeleri uyuşmuyor. Çünkü ne yazık ki insanların çoğunluğu gibi koltuğun elden gitmemesi hrrşeyden daha önemli. Ben aslında daha da fazlasını istiyorum buradan gitmekten. Toptan gitmek istiyorum. Herşeyden uzaklaşmak istiyorum. Herkesten. Kendimle kalmak istiyorum sadece. Gerçekten bugün duvara bakmak istemiyorum, uzaklara bakmak istiyorum. İnanmak istiyorum çünkü, belki bir gün oralarda bir yerlerde daha yaşanılır bir hayat kurulur. 

Peki, ama iyiyim bugün, yani bir süredir daha doğrusu. Sanki yine bişeyler değişmeye başladı gibi. Sanki burdan bir kabuk yırtılırsa gerisi gelecek gibi. Bi tak tak gibi bu. Kapıyı açan olursa her şey yenilenecek gibi. En azından ben öyle hissediyorum ve günler sonra böyle hissetmek bana iyi geliyor. Bekliyorum o yüzden, bakalım neler olacak.