Sabah Ismail kucukkaya’yi seyrederken 75 yasinda bir amcanin haberini yayinladilar. Adam o yasta sokaktan plastik topluyor ve topladiklarinin kilosunu 60 kurustan satiyor. Amcanin bi de altmis yas ustu ayligi varmis, iste bunlarla geciniyor. O yasta adam gunde en az 5 km yuruyor arkasinda da topladigi plastikleri tasiyor. Ben oturdugum yerde utandim kendimden. Ne yapiyoruz biz ya dedim, hep bi kavganin icindeyiz, aglamaya basladim cozum bulamadigim icin. Ne ise yarayacak bilmiyorum, sanki agladigimla kaldim sadece, belki bu sabah trafikte daha sakindim. Kafamda hala amca vardi o yuzden yavas yavas seridimden gidecek kadar verdim enerjimi trafige.
Ise geldim, kucuk patron alerji olmus nefes alamiyor, yanimdakiler kilo vermek icin kahvaltiyi hayatlarindan cikarmayi konusuyorlar. Once bi dahil oldum muhabbete, sonra vazgectim kimle neyi tartisiyorum. Bunlar guya okumus etmis insanlar, kahvaltiyi cikarinca daha mutlu oldum diyor, 13 kilo vermis. Tovbe yarabbim. Diyemiyosun ki sen kahvalti yapmayarak 13 kilo verdin ama ben her sabah kahvalti yaparak hic kilo almadim. Niye yaziyorum bunlari. Cunku icimi dokmem lazim. Cunku yine geldim dustum bu hengamenin icine. Yine sacmasapan muhabbetler, yok sevgililer gunu geliyormus da sevgilimiz yoksa birbirimize mi jest yapsaymisiz. Allahim yarabbim sevgililer gunu ne ya diyemiyorum ki sevdigimden diyen kisiyi. Konu uzayip gidiyor ve ben sıkılıyorum. Kestirip atarsam zaten anlasiliyor sallamadigim. O yuzden bir sure deneyecegim bakalim, uyuz oldugum seyleri soylemicem elimden geldigince, buraya yazacagim. Bakalim asosyal mi olcam boylece, yoksa toparlar miyiz durumu biraz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder