Kalıyorum burada

Yine kendimi herkesten soyutlamak istediğim zamanlardan geçiyorum sanırım. Çünkü insanlar ne kadar iyi niyetli olursa olsun herşeyi kendi normlarına göre yargılayıp fikirlerini söylüyorlar hatta bazen de uygulamaya geçiyorlar başka insanları nasıl etkileyeceğini hiç düşünmeden.
Ben de yapıyorum bunu muhtemelen. Belki de insan olmanın normali budur.
Nerdeyse artık çok sıkıldığım için yine yıllar önce yaptığım şeyi yapacaktım. Avusturya’ya taşınıyordum. Son anda vazgeçtim ve şimdiyse iş değiştiriyorum. Gözümü o kadar karartmıştım ki sırf buradaki herşeyden kurtulmak istediğim için hiç birşeyi doğru düzgün değerlendirmiyordum ve bunu da biliyordum. Tek bir şeye odaklanmıştım. Burdan gitmek. O kadar cazip gelmişti ki burdan yeniden gitmek. Yeniden sıfırdan bişeylere başlamak için çaba harcamak. Burayı unutmak. Uğradığım haksızlığı unutmak. Ama unutamadım bir türlü. Bir türlü onu atlatamıyorum. Bir türlü kabul edemiyorum. Geri alamayacağım, telafi edemeyeceğim bir şey olduğunu düşündükçe de içim içimi yiyor, gözlerim doluyor. Nasıl insanlar bu kadar değer yargılarını umursamayarak yokmuş gibi davranabilir anlamıyorum. Anlamıyorum ve anlamadıkça daha çok acı çekiyorum. Her seferinde gözlerimi yaşlarla dolmuş buluyorum kendimi. Ama vazgeçtim burdan gitmekten. Sadece iş değiştirmeye karar verdim. İstifa edeceğimi açıkladım sonumda. Hiç beklemediğim bir şey oldu ama o akşam. Ben binadan çıkıp arabaya bindiğimde kendimi çok rahatlamış hissedeceğimi umuyordum ama öyle olmadı. Binanın önündeki kırmızı ıışkta beklerken yine gözlerim doldu. Bir mücadeleyi daha kaybetmiş başımı alıp gidiyormuşum gibi hissettim kendimi. Başaramadım ve yine haksızlığa uğradım. Yİne oyunu kurallarına göre değil de kendi ilkelerime göre oynadığım için kaybettim. Yalnız hissettim kendimi yine. Eskiden elimde tutunabildiğim başarılarım vardı da şimdi onu da kaybetmişim gibi hissettim kendimi. Halbuki ben iki ayda üç tane iş bulup mülakatlarına gitmiş hepsinden de olumlu dönüş almış biriydim. Ama işte öyle hissetmiyorum bir türlü. Şimdi de yine gözlerim doldu. Çünkü bu sefer her ne kadar kendi isteğimle gidiyormuşum gibi görünsem de aslında durum öyle değil içimde. Çünkü ben burda istediğim şeyi bana değil de başkalarına verdikleri için gidiyorum. Üstelik bunun içinde yer alan adamlardan bir tanesi de gerçekten sevdiğimi düşündüğüm biriydi. Yine kendimi aldatılmış gibi hissediyorum o yüzden hala. Yine birine güvendim tam bir gerizekalı gibi ama yine hayal kırıklığı. Bakalım bu sefer nasıl olacak?