Bugun sevmiyorum erkekleri, haksizlik bu diye haykirmak da istiyorum hatta. Huzur istiyorum sadece aslinda. Gunlerdir tanimlamaya calistigim o bosluk varya benim icimde, onun esiri oldum. Dolduramadikca ona sigindim, anladikca benim daha da cok uzerime geliyor gibi, kendini tedavi etmek icin beni kullaniyor gibi. Uyardim ben, emin misin dedim, zor olacak dedim, benimle oynama dedim, sana yeniden inanmam icin beni ikna etmen lazim dedim, hazir misin buna gucun var mi dedim? Var dedi, hazirim dedi, haklisin dedi, elimden geleni yaparim dedi, benim inancim var dedi, seni uzmek en son istedigim sey dedi. Ben de yine inandim, neden olmasin ki dedim. Bir insan birseyi bir sefer yaparsa bir daha yapar dediler, ben bu istisnadira inanmayi tercih ettim, o bosluga kandim yine. Sonu ne mi oldu? Benim yine bacaklarim agridi bugun, metrobuste bogazim dugumlendi, iki damla yas geldi, parmak uclarimla aldim onlari goz pinarlarimdan serbestce dusmesinler diye. Dolunayi gordum, ona baktim biraz. Huzur diledim tekrar allahtan. Hak etmedim dedim en cokta. Ben hic oynamadim ki, hep acik oldum, uc gundur beklemeyi haketmedim, neden ya dedim, niye normalde en gec bes dakikada cevap yazan insan simdi uc saattir yazmiyor. Bilmiyorum, ne desem ki baska, haykirmak istiyorum, hak etmedim ben.
Ne olacak simdi yarin? Icimdeki kadini aramaya devam ederim, yine kalkarim ayaga, yine onume bakarim, hep yaptigim gibi. Ama bugun biraz, iste anladiniz siz onu, bisey demesem de olur zaten.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder