Meğer ben bi kuşmuşum

Megerse biz bi kuşmuşuz. Kocaman bir agacta bir dala konmusuz. O kadar gucluymus ki bu dal taaaa biz onu terk edene kadar asla bizi birakmazmis. Tabi her kuş bu kadar şanslı değilmiş, ama biz öyleymişiz. Bir gün o dalı bırakıp uçmuşuz. Hiç bir zaman sonsuza dek bırakamamışız o dalı, her başımız sıkıldığında uçup yine aynı dala konmuşuz, ama bi daha hiç temelli konmamışız. Gidip bambaşka dallar bulmuşuz kendimize. Hiçbiri sağlam olmamış ilk konduğumuz dal kadar. Ama hiç korkmamışız, kanatlarımız var çünkü bizim, ve konacak hiç bir dal kalmadığında bir anlık hep ilk dalımız varmış. Zaten kanatlarımız da o dalda büyüyüp güçlenmişti. 

Varsın kırılsın dallar, kanatlarımız olduktan sonra bütün gökyüzü bizim, sonra da bir sonraki dal.