Tamam sen yakisiklisin, hatta turk standartlarinin uzerindesin, hatta yunan heykeli bile dedim ben senin icin, ingilizce anlatirken greek sculpture. Ama ben de kezban degilim yani. Konumuz bu degil gerci, o da ayri bir konu.
Kac gun evde beklettin beni artik sayamiyorum, simdi dusunuyorum da aslinda hep son anda ben sordum gelebiliyor musun diye ve sen bana hep bahanelerle geldin. Ben de hepsi dogrudur diye inandim. Cunku ben gercekten hep dogru soylerim. Hala anlayamadim bir turlu insanlarin buyuk bir kisminin kendi mutluluklari icin baskalariyla oynamaktan hic cekinmediklerini.
Bugun yine soz verdin kesin geliyorum, ne olursa olsun diye. Ben de oturdum beklemeye basladim. Ben boyle evde beklemem yoksa gelmeyecek birini. Ben cikarim arkadaslarimla bulusurum, eve cagiririm onlari, sevgilim varsa onla bulusurum, onla yemek yaparim, film seyrederim, hic kimseyi bulamazsam kalkar sinemaya giderim, ya da evde oturup sporumu yaparim kitabimi okurum. Beklemeye de karsi degilim sonunda degecekse, hatta bekleyip gelememelere. Ama gelemeyince haber vermeli insan karsisindaki kim olursa olsun. Ben yalan da soylesen, dogru da soylesen sans inanirim zaten. Dedim ya ben hep dogrulari soylerim, o yuzden herkes oyle sanarim hala. O yuzden oynayamiyorum bu oyunu kurallarina gore zaten. Dedim ya bugun farkettim zaten hic bir zaman ben sormadan soylememissin zaten gelmeyecegini. Ben senin hicbirseyin degilim, bundan sonra seninle konusmamam, umursamamam, beni uzmus olman zerre umrunda olmaz, biliyorum. O yuzden sana hicbirsey soylemeyecegim zaten sen sormadigin surece. Sadece haksizlik bu. Simdi ben bunu yazarken lastik patladi deyince olmuyor, o lastik simdi patlamadi ki, niye patladiginda yazmaz ki insan aptal lastik patladi gelemiyorum ben diye. Benden bu kadar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder