Ben bir zamanlar buralari terkedip yepyeni bir hayata basladigimda, kendime bir piano aldim. Para pul umrumda degildi. Hala cok umrumda oldugu soylenemez ama tabi euro para kazanmak ayri bi psikoloji ona diyecek biseyim yok. Neyse yine konudan saptik :))
Zaman gecti, nerdeyse uc yil ve ben yeniden yurda donus karari aldim. Zaten pianodan da hevesimi almistim. Buraya da getiremeyecegime gore orda cok sevdigim bi agbimin kizina hediye etmeye karar verdim. Hem de alti yasinda. Yeni yilda bana ilk gelen video onlardandi. Minik bir sarkiyla benim yeniyilimi kutlayip bana tesekkur ediyordu minigim. O pianoyu neden aldigim anlasilmis oldu boylece. Benim hevesimin sebebi buymus megerse.
Hayat tamamen boyle bisey iste. Karsima cikan herkesin bi sebebi olmali, bazen anliyorum, bazen anlamiyorum, bazen gec anliyorum. Bazen de sadece bisey ogretiyorlar bana. Daha fazla sevmeyi, daha anlayisli olmayi, daha dayanikli olmayi, daha pozitif olmayi, daha az kafaya takmayi, daha cok sukretmeyi. Daha neler neler.. simdi yine bi surecten geciyorum. Sonuc insani olan benim icin cok zor, ama deniyorum. Oynuyor benimle biliyorum ama durduramiyorum, hosuma gidiyor, ozguvenimi yukseltiyor yakinda bitiririm olmadi bitirtirim, ama sureci ogretir belki de bana. Belki de budur sebebi, bana sureci ogretmesi. Belki de degil, belki baska bisey, bekliyorum, anlarim bi ara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder