Cok zor bi yilbasi gecesi oldu hepimiz icin. Ben onceden girmistim neyseki, kendi kendime buldugum tek tesellim bu.
Bugun de hep evdeydim. Yine beklmekle gecti buyuk bir kismi. Once hala benimle ne yapmaya calistigini anlayamadigim cocuk bekletti beni. Defne'nin deyimiyle ben hoslandigim erkeklerden cocuk diye bahsediyormusum. Begenmediysem adam diyormusum. Cook begendiysem de ismini soyluyormusum. Benimle oynuyor belki de bilmiyorum. Kafami oyaliyor, su anda buna ihtiyacim var. kendimi kaptiririm diye korkuyorum evet, ozellikle de su bekleme kisimlari yuzunden. Cunku ben hala bekliyorum. Umutsuzca bekliyorum. Butun gece butun gun Alex'i bekledim. Dun saat biri gecince hep telefonuma baktim. Yazar mi ya da arar mi diye. Aramadi. Sonra dedim kendi kendime ben burda bir umut onun aramasini beklerken o sarhos olmus kimin kollarinda acaba. Cevap veremedim, bulamadim. Kaldim oyle. Vermek de istemedim, hazir degilim onun baska birinin olmasina. Sonra eve gelince yine bekledim. Yanima aldim telefonumu, digeri sarjdaydi. Iki uc defa ses geldi ondan, yerimden zipladim. Gittim baktim, baskalariydi hep. En sonunda biraktim beklemeyi. Konustum kendimle en azindan bugun beklemeyeyim diye artik. Anlattim, aramayacak dedim, bir kadin bir adami cok sevdi, adam kadini uc sefer terk etti. Anla artik bunu dedim. Bugunluk anladi, yarini bilmiyorum.
Sonra cocugu beklemeyi biraktim, cunku yine hastayim dedi, tamam dedim. Bilince olmayacagini beklemekten vazgecmek kolay. Oynuyor olsa bile benimle. Hep bir sonraki gun icin umut veriyor, oynuyor iste. Ben de izin veriyorum her seferinde. Yine ayni, nasil umrunda olamiyor erkeklerin? Iste su anda cozmek istedigim en buyuk sir. Ben agzimdan cikan herseyi sozmus gibi davraniyorum. Olduruyorum illaki, hic yapamiyorsam sekilden sekile giriyorum yapamayacagimi soylerken.
Neden yok diyemiyorum? Hep diyemedigim icin Alex benim canimi bu kadar yakabildi. Bu kadar yordu beni, bu kadar sevdigim icin onu. Hala da seviyorum sanirim. Cuma gunu rakidan sonra anlattim onu erdal'a. Anlatim ve tutamadim yaslari, birer birer damladilar. O zaman yine anladim yeniden. Seviyorum onu hala. Hala canimi yakiyor, hala ozluyorum onu. Yine zamana birakmaktan baska bisey gelmiyor aklima. Ya da yeniden birini severim belki. Belli mi olur? Yine de bi sure gundemim bu olacak gibi. Bekledigimden zor oluyor onu unutmak, ben anlamamistim onu bu kadar sevdigimi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder