Kendime cok kirginim

Dun belki de kariyer hayatimin en kotu gununu yasadim. Hayatimda ilk defa belki de calistigim insandan boyle negatif bir geri bildirim aldim. Hem de pozitif geri bildirim almayi en cok bekledigim zaman. Bir senenin degerlendirmesi olmaliydi sonucta, gecen sene yogunluktan 5 gun hastanede yatmistim, 3 hafta yataktan cikamamistim. Gunlerce sabahlamistim. Patronumun yuzune gulup arkasindan hic konusmamistim. Sevdigimi de, hosuma gitmeyeni de hep yuzune soylemistim, yaptigimi da yapmadigimi da. Ama ne yazik ki dun ku konusmada gordum ku kapitalizmin bana hic uymayan baska taraflari da varmis. O koltukta yeterince oturan her insan gozunun onunde egosunu oksasin digerleri istermis, arkasindan ne soyledigi pek de umurunda degilmis, durustlugun ne onemi varmis ki pohpohlamadiktan sonra. Yeterki yapilmis olsun, o yapsam da yapmasa da o isi bazilari icin ben yaptim demek cok kolaymis. Yeter ki isler yurusun, baskalarini mutsuz etmis etmemis cok da umurunda olmazmis, bir kadin diger kadinin en dogal hakki olan anne olma istegini sirf ona isverme yetkisi verseler de sorgulayabilirmis. Ve bunu benim kendime patron diye sectigim adam da isler yuruyor diye sessiz sessiz izlermis.
Tabi bana da yaziklar olsun ki butun bunlar olurken birakip gidemedim. Bundan yillar once gosterdigim cesareti gosteremedim. O zamanlar bu kadar esiri olmamisim paranin bana sagladigi hayatin, aliskanliklarin, rahatin, esyalarin, luksun. Utandim kendimden, edemedim istifa. Gece aglayip, sabaha karsi uyuyamayip yatakta donup, sabah da mutsuz mutsuz kalkip ise gittim yine. Esiri oldugum plazama girip mutluymus numarasi yaptim, konusma arasinda ne kadar farkli ve zeki oldugumu gosteren cumleler kurdum. Herkesin oynadigi oyunu oynadim. O plazadan gecenin saat onunda cikinca eve arabayla gelebileyim diye, sabahlara kadar calistigim icin yorulan  beynimi dinlendirebileyim diye gidecegim tatilde dusunmeden istedigim otelde kalabileyim diye, sokakta gorsem donup yuzune bakmayacagim insanlarla dakikalarca konustugum icin hastalanan ruhumu tedavi edebilmek icin gitmeyi aklimdan gecirdigim psikolog icin para kazanabileyim diye. Birakamadim. Hazir hissetmedim kendimi. Ama gelecek o gun de.