Dun gece uykum kacti, dondum durdum ama uyuyamadim. Sonunda kalktim aldim kitabimi elime. Daniel Kahneman’in “Hizli ve Yavas Dusunme” kitabini okuyorum. Tonlarca ilginc bilgi var icinde. Bir adamdan bahsediyordu verdigi bir ornekte. Daniel Gilbert. Adam harvard’da psikoloji profesoru. Mutluluk uzerine arastirmalar, kitaplar, daha neler neler. Usenmedim adamin adini google’da arattim gece gece. Baktim ted talk’i varmis megerse. Sabah seyrederim diye yazdim aklima. Az once seyrettim. Acayip etkilendim. Adam diyor ki, basimaza gelen olaylarin beynimizdeki frontal cortex in yardimiyla simulasyonunu yapiyoruz ve bu yaptigimiz simulasyonda her zaman olabilecekleri daha kotu bir gelecegimiz olacak sekilde hayal ediyoruz. Yok oyle bisey halbuki. Bu olaylar neler mi olabilir? Hersey. Aslinda istedigimiz ya da istemedigimiz birsey gerceklesse de gerceklesmese de belli bir zaman sonra ayni mutluluk seviyesine geliyoruz.
Yani terfi alsan da alamasan da, sevgilin olsa da olmasa da, terk edilsen de edilmesen de, piyango ciksa da cikmasa da, reddedilsen de edilmesen de aslinda bir sure sonra iki durumda da ayni yere geliyosun. Dusundum ben de, dogru aslinda. Bosanmasaydim mesela, su an oldugumdan daha mutlu olur muydum? Tamam belki tam su an dogru bir karsilastirma olmadi :)) sonucta yeni sevgilimden ayrildim, su anda benim icin o bir surelik kisim yani. Iki ay onceki halimden diyelim o yuzden, olmazdim muhtemelen, bayagi mutluydum. O yuzden cok da sey etmemek lazim. Gelen mutsuzluga bir misafir gibi bakip, bir sure sonra toplanip gidecegini bilerek iyi bakmak lazim. Sonucta o da gidecek, belki de yerini daha guzel bi mutluluga birakacak hem, belli mi olur?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder