Bazen dusunuyorum, gercekten dedikleri kadar guclu muyum diye. Sonra simdiye kadar yaptiklarima bakiyorum, kac kisi yapabilirdi bunlari. Aslinda herkes yapabilir sanirim, ama tek sorun icimizdeki gucu henuz farkedememis olmamiz.
Bundan 3 sene once bana biri gelse ve su anki halimde olacagimi soylese nasil gulerdim su anda burda cok fazla yazmak istemiyorum.
Inanamazdim yani, oyle bir kadin mi cikacak benim icimden, imkansizdi. hayatta hic bir sey imkansiz degilmis yani, onu gordum en onemlisi. En guvendigin insan, annenden babandan, kardesinden ayri, yani allah tarafindan direk sana senin secimlerin disanda sana verilen biri degil, bizzat senin secip hayatina aldigin, hayatindaki en ozel yere koydugun insan seni bir anda yerle bir edebilirmis.
Daha da onemlisi bu sadece senin basina gelmezmis, her an herkesin basina gelebilirmis. Kendini ne kadar gucsuz hissetsen de aslinda hep o kadar gucluymussun de senin haberin yokmus.
Butun bunlari ben uc yil once bilmiyordum ve caresizlikten kivraniyordum.
Bes senelik birlikteligin ardindan bir evlilik, hala hayatimin en mutlu yili dedigim yil.
Ve bir ay sonra ruyadan mi uyandim yoksa kabus mu basladi bilmiyorum. Sanirim kabus basladi demek daha dogru, cunku simdiki hayatima bakiyorum da artik uykuda degilim, simdi icimdeki kadin buyumeye basladi, serpildi ve her gecen gun guclenmeye devam ediyor.
O zaman kabus demek daha dogru olacak saniyorum ki.
Konustum, gergindim belki de amacima ulasamadim. Ya da kendi yarattigimiz rekabetin icinde bogulmustuk ikimiz de. ben cirpiniyordum cikmak icin. Ama ya cirpindikca daha da batiyordum ya da ben cikmaya calistikca o beni daha cok dibe cekiyordu ikimizde aydinliga cikamayalim diye. Sonucta aramizda kocaman bir rekabet verdi. Ya hic bitmemesi gerekiyordu ya da onun galibiyetiyle sonuclanmaliydi.
Sonucta ne mi oldu, bitmedi rekabetimiz, kimse kazanamadi, bitirdik kendimizi. Ben bittim en azindan onu biliyorum. Cunku gelip bana ben ayrilmak istiyorum dedigi anda icimden bambaska bir insan dogmaya basladi. Once ise eskisini oldurmekle basladi, en sancili kismiydi, icerde inanilmaz firtinalarin koptugu ama disardan dingin kabullenmis gozuken. Cirpinmalar, kavgalar, kabullenemeyisler ve sonra bir gun son geldi, kaybettik onu, eski ben bitti yok oldu, yerini bambaska bir insana birakti.
Nasil mi oldu, cok da iyi oldu. simdi bambaska bir hayatta bambaska bir statuyle yasiyorum hayatimi. Rekabet mi? Sadece kendimle.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder