Mutluluk her zaman yani basimda

Eger gercekten karma varsa ki ben var olduguna inaniyorum, benim de zamanim gelecek. Hem de cok yakinda olmasi lazim.
Zaten inanmasam hala bu sekilde yasamak icin hic bir motivasyonum olmazdi. Baska turlu nasil kendimi su anda oldugum gibi bir insan olmaya ikna edebilirim? Gerci nasil desem benim icimden baska turlu bir insan ciktigini da pek dusunemiyorum.
Evet artik kendimi daha cok dusunmeye calisiyorum, insanlara hak ettikleri degeri vermeye calisiyorum, ama ozellikle hayatta gercekten biseyler yapmaya calisan, kendini baskalariyla kiyaslamadan elindekiyle mutlu olmaya calisan insanlar varya hani, onlar icin biseyler yapmadan, onlarin yuzunu guldurmek icin ugrasmayan bir ben, ben olamaz ki. bundan vazgecemem. Ama inaniyorum, belki de sadece onlara yaptiklarim icin bir gun ben de hak ettigim yere hak ettigim insanla gelecegim.
Sukur de etmem lazim, biliyorum, ediyorum da hem de her firsatta. Yine de bazen coktugum anlar oluyor, unuttugum, surekli karsilastirma yaptigim sonunda da mutsuz buldugum kendimi. Nasil oluyor da o bunlari yasarken ben yasamiyorum, ben neyi yanlis yapiyorum diye sorgulamalarla devam eden o inanilmaz aci veren surec basliyor sonra, ve tabii ki cevapsiz.
Bir sure sonra anliyorum gerci, su an benim zamanim degil, ya da yanlis oldu bu belki de, su an benim icin en dogru zaman degil. Oyle bir zaman gelecek ki, benim icin en mukemmel zaman olacak.
Zaten dusununce o kadar cok seyi buluyorum ki hayatimda tam olmasi gerektigi gibi.
Bir zamanlar bu neden benim basima geldi diye dusundugum butun olaylar aslinda hep beni ben yapanlar, kendi ayaklarim ustunde durmami saglayan, herseye sifirdan baslamami saglayip kendimi tanimama, cozumlememe, farkima varmama saglayan.
Halbuki olduklari zaman dunyalarin basima yikildigini dusundugum anlar bile olmustu. Hani Mevlana nin dedigi gibi aynen, bazen hayatimiz alt ust olmus gibi gelince bize aslinda bilmiyoruz ki hayatimizin alti nasil acaba? Ilk defa gorunce insan hayatinin altini o kadar degisik bir tecrube basliyor ki, daha onceden hic varligini farketmedigi ozellikleriyle karsilasiyor insan, sinirlarini aslinda o gune kadar kendi cizdigini aslinda cok daha otesinin var oldugunu anliyor.
Neyse, benim karmam mi? Ben biliyorum karma diye bir sey var, ve simdiye kadar yapilanlarin karsiligini alacagim, cok guzel gunler beni bekliyor, sadece zaman meselesi, dogru zamani bekliyor her sey, en mukemmel zamani. Olmaya basladi aslinda, benim icin calisiyor butun evren, carklar islemeye basladi, allah da bana sabrini verdigi surece, onume cikan mutluluklari farkedebilme yetisini elimde tutmama izin verdigi surece mutluluk her zaman yani basimda.
Hersey icin sukurler olsun.