Bir arkadasimla bulusup eve geldim ve surpriz, yedigim birseyden zehirlenmisim. Erken yattim belki gecer diye. Ama bana misin demedi, sabaha kadar surundurdu beni taaa ki midemde hicbirsey abartmiyorum hicbirsey kalmayana kadar.
Bambaska bir ulkede oldugum geldi aklima, yeter artik dedim, ne zamana kadar boyle olacak, butun sucu burda aradim. Sabah oldu ise gidemedim, is yerinden o gun iste olmadigimi bir turk degil yabanci bir arkadasim anladi sadece. Iste o zaman anladim aslinda yalnizliksa bu hissettigim duygu her nerede her kimle olursam olayim benimle birlikte.
Ayni duyguyu Turkiye'deyken de yasamistim, hem de iki sefer. Birinde sevgilim vardi digerinde ise evliydim. Sevgilim hastanede oldugumu ogrenir ogrenmez yanima kosmustu ama bu arada ben mide kanamami gecirmis operasyonumdan cikmistim, o zaman neden ailemden ayriyim diye uzulmustum, hatta ameliyathaneye girmeden aglamistim da yalan yok. Yine ayni yalnizlik duygusu.
Ikincisi daha kotu vurmustu. Yeni evliyim daha, iki uc ay ya var ya yok. Isyerinde bayildim, o da ayri bi hikaye zaten. Sagolsunlar is arkadaslarim isyeri hekimine goturmusler. Biraz kendime gelince hemen iclerinden biri hemen hastaneye goturelim seni, yalniz gitme ne olur ne olmaz ben gelirim senle dedi. Ama yok canim ne gerek vardi esim zaten iki bina otedeydi, arardim onu gelirdi benle birlikte hemen. Aradim hemen, uzun bi calistan sonra acti, cok hizli anlattim hastaneye gidebilir miyiz diye sordum. Amacim soru sormak degildi aslinda nasilsa gidecektik sadece haber vermekti niyetim. Onun cevabiyla sok gecirdim, tabi disariya karsi sokumu belli etmeme cabasiyla birlikte. Bir toplantidayim su anda, o yuzden sen kendin hallet canim!!!
Hallettim, kendim taksiye binip hastaneye gittim, cikarken herkese esim beni almaya gelecek demeyi ihmal etmedim. Vardim hastaneye, acile gittim hemen, serum bagladilar, serumun bitmesine yakin doktor kontrole geldi, yalniz kaldigim icin agliyordum o geldiginde, toparlanacak vaktim olmadi. Kizim gecmis olmasi lazim artik, aglayacak kadar aci cekmiyor olman lazim dedi, bisey demedim, o da anladi da mi ustelemedi yoksa ugrasmak mi istemedi bilmiyorum, baska bisey sormadi. Neye dikkat etmem gerektigini soyleyip yalniz birakti beni tekrar. Herseyim hallolunca cikisimi yaptim, ilaclarimi aldim ve taksiye atlayip eve gittim. Gorunur de yalniz degildim ama aslinda kimseye anlatamadigim bir yalnizligin ortasinda caresizdim. Ya da ben o zaman kendimi caresiz saniyordum.
Iste ayni duyguyu zehirlendigimde evde yalniz basima yine halletmeye calisirken biseyleri hissettim. Yine uzuldum aglamaya basladim hem acimdan hem halime uzuldugumden. Hayatimda kimse olmadigi icin bu durumdaydim ve yine kendim halletmek zorundaydim herseyi. Sonra anladim, hayir kesinlikle hayir. Yalniz degilken hatta hayatimda sevgilim degil toplumun daha ust bir mertebeye koydugu kocam varken ben yine bu durumu kendim halletmistim. Kendim halledecek gucum hala var ya daha ne olsun. Ya olmasaydi, cok sukur dedim yine. Artik eskisinden de gucluyum, yalnizim ve kendi basima herseyimi halledebiliyorum. Ben boyle bir kadinim iste. Sirf yalniz gibi gozukmemek icin kendi yalnizligimda kaybolmus biri degilim.
O durumda olmanin bir kadina ne kadar aci verdigini biliyorum. Dilerim o durumda olup aslinda olmak istemeyenler ama kendini caresiz hissedenler bir an once aslinda carenin o kadar da zor olmadigini anlarlar. Eminim o zaman daha mutlu olacaklar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder