Bekliyorum 2

Daha sabah bekliyorum dedim. Cok bekletmedi, simdi de dalaman havaalaninda bekliyorum o yuzden :)) hayatta hep biseyleri beklemekle geciyor zaten. Klasik var ya iste hani, yok okulun bitmesini bekle, is bulmayi bekle, erkeksen askerligin bitmesini bekle, ise gir tatilin gelmesini bekle, arkasindan maas zammini bekle, bonus yatacak mi yatmayacak mi diye ogrenmeyi bekle, terfiyi bekle, kac yil oldu ne zaman sirket arabasi olan bi pozisyona gecicem diye bekle, emekliligi degil de o guneydeki sahil mekanina tasinacagin gunu bekle. Evet bunlar biraz beyaz yakali plaza insani beklentileri oldu, nitekim ben de onlardan biriyim. Ama ben bugun bir de baska biseyi bekliyorum. Dalaman havaalaninda tam alti bucuk saattir hala kalkmasina uc saati olan ucagimi bekliyorum. Neden mi? Cunku yaklasik on saat oncesine kadar hala sevgilim olan insanla yaptigimiz planlar alt ust oldu, arabaya atlayip gitti, ben de elimde valizim hemen bir ucak bileti ve taksiye atladigim gibi ver elini havalimani. Yalnizca ufak minik bir ayrintiyi dusunemedim, dalaman havalimaninin minnacik oldugunu. Veee boylece saatlerce suren bekleyisim baslamis oldu. Artik bu surecin neredeyse son ceyregine yaklasirken de geriye donup baktigimda aslinda bayagi efektif gecirdigimi de anladim. Tabii vakit bol ya, bunun bile analizini yaptim. Oncelikle artik sevgilimden ayrildim, gayet bekar bir insanim artik bir yandan da kus gibi hafifledim. Omuzlarimda nasil bir yuk olmus bitirince anladim. Zorluklari ne olacak diye baktim, telefon konusmalarim eksik olacak, en azindan bir sure kesinlikle cok daha az calacak telefonum. Haftasonu geldi ne yapacagim telaslarim da buna paralel bir tik daha artacak. Ama en nihayetinde nerdeyse son iki aydir uzun mesafe iliskisi oldugu icin de bu telefon aliskanliginin olmamasina alismam da normal iliski bitimine alismaktan cok daha kisa surecek. Butun bu cikarimlari yapip beynime okeylettikten sonra da son gunlerdeki fiziksel ve beyinsel yogunluktan dolayi bir turlu haberlesemedigim bir kac insanla haberlestim, cok iyi oldu. Hatta bir kacina anlattim ki olanlari ayriligim da resmiyet kazanmis olsun. Velhasil kelam, ben hala bekliyorum simdi, su plaza zimbirtilarini degil de ucagimi. Bu arada da eski sevgilim aradi seni bekleyip Istanbul da havaalanindan alayim mi diye. Dogrusunu soylemek gerekirse istemiyorum, ama bir yandan da boyle kotu ayrilmak da beni sonradan kotu hatirlayacak olmasi da icime oturmustu, ustune bir de eger Istanbul da durmazsa yaklasik 17-18 saat araliksiz araba kullanmasina hem de o kafayla hem de bir onceki gunun uykusuzluguyla gonlum razi degildi. Basina bisey gelirse diye dusunup duruyordum. Ama bizimkinin kafa belli olmaz tabi, sonucta daha cok var benim ucagin inmesine, her an kafasina esebilir ve basip gidebilir. Gelip sakince benimle konusacakmis son plana gore. Bakalim bekleyip gorecegim ben de.