Huzur bulsun o da

Az once eve geldim. Son bes haftadir oldugu gibi yine metroyla. Aktarmayi yapip ikinci metroya bindim. Kalkmadan once 3 dakika bekledi metro istasyonda her zaman oldugu gibi. Bir iki dakika sonra bir kiz bindi, sirtinda kocaman bir cantayla yorgunluktan bitmis orta boylu bir kiz. Sandalatleri ilgimi cekti ilk once, ondan dikkatimi cekti kiz. Sonra yuzune baktim, yorgunluktan baska bisey vardi yuzunde. Oturdu, camdan hicbir yere bakmaya basladi. Sonra bir baktim gozleri doldu, dudaklari buzuldu, elini koydu cenesinin altina. Ezildi biseylerin altinda, o ezildi kimse fark etmedi. Yan vagonda gencten bir cocuk alninin terini sildi, karsimda oturan kadin telefonundan oyun oynamaya basladi, ama o kiz hicbirsey yapmadi. Camdan hicbirseye bakmaya devam etti.

Birseyler yapmak istedim onun icin, bir nebze degissin bugunu, boyle hatirlamasin istedim. Ben biliyorum o duyguyu cunku, kocaman kalabaliklarin icinde yalniz kalip dolu gozlerle bosluga bakmayi. Konusmak istemeyecegini biliyorum, ben de yapabilecegim tek seyi yaptim. Dua ettim onun icin, huzur bulsun bir an once diye. Bugun bitmeden ruhu rahatlasin, rahat bir soluk alsin, hayatin ne kadar kisa oldugunu anlasin, gununu gun etmenin pesinden kossun diye. 

Ben oralardan gectim, bir sey olmuyor. Kendi dusunup kendi agliyor insan sadece. O zaman en iyisi kendim calip kendim oynayayim dedim. Fena da degil hani. Bazen yine geciyorum metrodaki kizin moduna, ama artik tecrubeliyim ya hani, benim gozler dolmaya baslamayali bayagi oldu o hicbirseye bakmama anlarinda.