Pazartesi sendromuna yeni bir tat

Hani bi hissiyat var, inanilmaz eminim herkes tadiyordur ara ara bu hissiyati. Sanki boyle senin disinda herkes mutlu, dunyanin mutsuzu sensin, herkesler bi yerlerde gununu gun ediyor, kimisi eller havaya, kimisi cocuguyla parkda bahcede, kimisi sevgilisinin omzunda ama hepsinin ortak noktasi da mutluluktan oluyorlar sen mutsuzluktan nefes kesintisi yasarken. Hele bir de sosyal medya mutluluklari eklenince buna katmerli katmerli geliyorlar insanin ustune. 

Iste tam olarak ondan geldi benim icime oturdu bu aksam. Dedim dur kafa dagitalim, bos bos takilayim evde aliyim utulenecek bluzlerimi acayim poyraz karayelin 56. bolumunu tammm bos beles, ohh misss. Ama yok bu da fazla geldi takildi internet. Defalarca restart restart yok bi cozum. En son aradim turk telekomu anlattim derdimi. Kendimle de gurur duydum sakin sakin anlattim. Kapattim telefonu, utumu bitirdim, geldi internetim. Ama o icimdeki duygu kaldi bi gidemedi. 

Ama gececek, birazdan gidip kitabimi okumaya baslayacagim, belki super not ruya gorecegim ve yeni haftaya en enerjik halimle baslayacagim. Kararliyim, simdi gececegim bu duygunun icinden sabaha da yepyeni bir gun yeni umutlar. Bekle beni pazartesi.