Bekliyorum

Yine bir tatilin donus gunundeyim. Gecen sene de kemer tatilinin son gununde artik bitmesini istemistim. Simdi yine ayni duygularim. Bir an once eve gitmek istiyorum, rutinime donmek istiyorum, isime gucume gidip, aralarda bir iki arkadasimi gorup, evi temizleyip utu yapip, cok moralim bozulunca da gidip ayakkabi almak istiyorum. 

Anladim ki yeniden, bir sefer catlamaya baslayan bir iliskiyi kurtarmak neredeyse imkansizmis, hele benim gibi guvenebilmek icin karsi tarafa cok isin dustugu kisiler icin direk imkansizmis. Artik an meselesi oldu bitmesi. Gariptir ki bisey hissetmiyorum, hatta sessiz sedasiz bitsin istiyorum. Sanki bir yuk gibi simdi sirtimda cunku. Gorduklerim bana yetti simdilik. Yine derslerimi cikarma zamani geliyor. Anladim ki en onemlisi guven, gelecege guven en cok da. Ne kadar olacagi onemli olmasa da, bir adi konmasa da ortak bir gelecek paylasabilecegine inanmiyorsa bir kadin, o iliski olmuyor. Bana olmadi, inanamadim bir turlu. Birkac sebep birlesti, hepsi de gelecege guvensizlige baglandi. Olmayinca da olmadi. Artik her an bitebilecek bir iliskinin icindeyim. Vardir elbet bunun da bana ogretecekleri. O yuzden en iyisi yine akisina birakiyorum. Bakalim nasil biri dogacak yeniden bu bitisin ardindan. Bekliyorum.