Affetmiyorum

Bu sehirde bu sefer cok yurudum. Oyle ki burda yasadigim uc sene boyunca yurudugumden daha cok su 4-5 gunde yurudum. Ve anladim ki sakin sakin acele etmeden yurumek cok iyi bir terapiymis. Pazartesi gunu alex'in bana gercekten bir pislikmisim gibi davrandigi gun yururken herseyi gozden gecirdim. Ilk yurumeye basladigimda aklima getirdigim seylerle neredeyse aglayacaktim. Sonra yine kendimle konusmaya basladim. Herseyi anlattim kendime sesli sesli. Beynim aklim mantigim neye inaniyorsa anlatti duygusal bana. Duygusal ben de sorular sordu bazen onu en cok uzen yerlerde, cevaplar aldi sonra rahatladi, sakinlesti, dinginlesti. Artik aksam olasi telefon konusmasindaki herseye hazirdi. Geldi o telefon ve yine karsisinda duygusal bana saldiran kisi vardi, yine saldirdi ama bir farkla gercekten hazirdim artik. Tamam dedim, telefonu kapattim ve bitti dedim. En buyuk salinimi atlattim. Bundan sonra ki siddeti azalarak devam edecek butun salinimlara hazirdim artik, taa ki tamamen bitene kadar. 

Sonra bugun tekrar yurudum. Yine bir suru seyin uzerinden gectim tekrar. Hayatimdan bir sekilde gecip beni derinden etkileyen uc erkek. Ben sizi hala affetmedigime karar verdim. Hatta daha da ileri gittim, sizi hic bir zaman affetmeyecegim dedim. Siz beni ben yaptiniz ama zor yoldan geldim ben buralara sizin sebebinizle. Cok agladim arkanizdan, kendime gore birakma yollari kesfettim, sancili acili unutuyorum  hepinizi, ama hic de kolay olmuyor. O yuzden de evet sizi affetmiyorum. Anladim ki affetmek zorunda da degilim ben sizi, affedince ne daha iyi bir insan olacagim ne de daha kotu, ben yine hep ben olacagim. Sadece birinize bir kiyak gectim, aslinda biraksaniz hepinize gecerdim. Biriniz bana herseye ragmen inandi, guvendi. Ben de onu ikiye boldum, bana zarar veren haliyle bana iyi gelen halini ayirdim. O yuzden o hala benim hayatimda, hem de cok guzel bir yerinde. Umarim hep de orda kalacak. Ama o diger yarisini tipki digerleri gibi affetmeyecegim.