Aslinda butun beklentim gecen hafta benim icin sezonun baslamasiydi. Tam bekledigim gibi olmadi gerci, degisik bir haftaydi yine de. Yeniliklerle doluydu, sorgulamalarla, en cok da hayatla alip veremediklerimle dolu dolu. Sonunda bitti hafta hem de cok kotu bir haberle. Sonra dun yine yeni umutlar, yillar sonra yine bir sinava gittim, ama bu sefer disarda bekleyendim ben. Cunku benim kardesim buyudu ve artik o bir doktor. Dun de kapilarda onu bekledim. Once kalamis marina, divanda oturup ufak bir kahvalti bir kahve icmekti niyetim ama sadece acik bufe onun da 99 lira oldugunu ogrenen bunye tabiiki yok artik dedi ve ac bilac mado'ya dogru yollandi. Omletim, cayim, arkasindan kahvem yeni psikoloji kitabim devam ettik beklemeye. Ikinci seansi da stadin karsisindaki koftecide bolca arkadas muhabbeti, az da bufenin sahibi amcanin banka sikayetlerini dinlemekle gecirdim. Sonra neyse ki buyuk gun bitti. En cok sevindigim sey de oydu, bitmis olmasi, artik kurtulmus olmasi bu sinav stresinden.
Yemek sonrasi eve donunce hemen uyudum zaten sarabin da etkisiyle. Sabah yine isbasi, yine butun gecem ruyalar hayaller arasinda cirpinarak gecti, saglikli mi yoksa sagliksiz mi oldugunu bilmedigim bir uyku gecirdim. Metroyu yakalama telasinda buldum kendimi. Gun basladi sonra, Moody's not indirmis, aman herkesi bilgilendirelim. Herkes fakirlesmis cuma gunune gore onu sallayan yok tabi, oncelik herkesi bilgilendirmek. Ama ben de bir rahatlik gecen haftadan beri, once ben sonra baskalari modundayim cunku. Umarim bitmez, hic unutmam cumartesi gunu hissettiklerimi, hayatin nasil da kisa ve pamuk ipligine bagli oldugunu. Yaptigimiz butun planlarin ne kadar da bos oldugunu, ani yasamanin mutlulugunun baska hicbirseyle kiyaslanamayacagini. Kararlarimla mutlu olmam gerektigini, onlara inanmam gerektigini, en dogru secimin her turlu benim yaptigi secim oldugunu, her secimi bir sefer yasayabilecegimi ve onun benim yolum oldugunu, cikan yol ayrimlarinda hep kendime guvenmem gerektigini ve gucumun farkinda olarak yoluma devam etmen gerektigini.
Hepimiz hak ettigimiz hayatlari yasiyoruz zaten. Huzuru secersek huzurluyuz, sevmeyi secersek severiz. Kapatirsan kabuguna kendini, cikmazsan gunese karanliginda goremez ki kimse seni bir de ustune sevebilsin. Iste sirf bu yuzden enerjini tamamen bitmis hissetsen bile, durna birak kendini, ozgur birak, cik guneslere. Sansin ayagina gelmesini bekleme, belki de o kadar sansli degilsindir. Yine de kim engel olabilir sana eger kendi sansini kendin yaratirsan? Hickimse tabiki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder