Yine kendimle konustuk

En seslisinden kendimle konustum az once. Artik bitti, hem de bekledigimden cok acitti da beni biterken. Konustum ben de kendimle karar vermek icin, niye girdi hayatima, iyi mi oldu yoksa hic girmese miydi. Yok ya, iyi ki de girmis hayatima, bir suru konuda yardim etti bana. Bir kere bana bir daha bir daha birini sevebilecegimi gosterdi. Sonra uc kusur yil once yerle bir olup, iki sene once de hafif yukseldigi yerden bi tik inen ozguvenimi eskisinden de saglikli bi tasidim sayesinde. Bir kac sefer oyle bi bakti ki bana kendimi en onemli en iyi en guzel en de seksi hissettim. Kadin hissettirdi. Ama iste bitti. 

Ben saniyordum ki biterse etkilenmem baslarda. Biliyorum ayriligi sandim. Evet cok daha rahat geciyor tabi eskiye gore. Ama her ayrilik farkliymis megerse. Bildigim sadece her duygunun bizim icin olduguymus. Bildigim aslinda eninde sonunda gececegini bildigim icin aciya merhaba diyip onu kabul edip icimde kalmamasi icin savasmamakmis. Her aci farkliymis. Yeniymis. Onu yasatanla farklilasirmis. Uzuldugum sey hayatimdan da cikmis olmasi. Yoruyor artik beni insanlarin hayatimdan cikmasi, uzaklasmasi, yeniden birilerinin girmesi, yeniden emek vermek, yeniden guvenmek. Orda biraktigim, emek verip bir yerlere koydugum insanlarin hepsinin mesafesi degisecek cunku. Burda ya yenileri gelecek yerine, ya da gelemeyecek. Onu da bilmiyorum. Ne diyelim belki de daha iyisi olacak. Bekleyelim yine, sonra da gorelim.