Seviyeyi dusurmeden

Kabul edemedigim bazi davranislar var hala. Dusunuyorum, kendimi gelistirmeye calisiyorum. Sen davranislarini baskalarinin tepkilerine gore degistirme, sekillendirme diyorum kendi kendime. Bir noktaya kadar hic beceremiyordum bunu, biri sert cikissin hemen kendi tepkimi de karsimdakinin seviyesine cekiyordum, kolay olan yol da bu zaten. Normal sartlar altinda hepimizin isine gelen de bu. ben de basladim bunun uzerinde calismaya. Hala cok zor, ozellikle bu sehirde. Herkesin her yerde bir yaris halinde oldugu bu sehirde surekli kiskirtici davranislarla karsilasmak artik hayatin bir parcasi resmen. Ama artik dedim ki kendi kendime denemeye baslamanin zamani. Ise basladigimda ilk zamanlar bu sehirde beceremedim mesela. Hemen baska departmandan biri sinirlarimi zorladi, o zorlayinca ben de hemen cizgimden odun verdim, onun seviyesine indim, nalet, saygisiz, ruhsuz, karsidakine hic deger vermeyen insan moduna girdim. Birkac durumla daha karsilastim sonra, hep cok zorladim kendimi, biraz yol aldim ama tam beceremedim. Sonra bugun metroda sanirim en ust duzey performansimi sergiledim. Herkesi yok sayip once binmeye calisan bir kadincagiz. Kadincagiz demek durumunda kaliyorum cunku bu eforu bir de yanlis yerde harcadi garibim. Bir itmeler kakmalar, sesimi cikartmadim, yol verdim gecti, sonucta ikimiz de ayakta kaldik, o efor harcadi ben sakin bindim. Sonra taaaa yillar once bebekte binmeye calistigim bir taksi geldi aklima. Sirret bir kadina kaptirmistim, o zamanlar ben de sirrettim, ama kaptirdim yine de. Ondan hala unutamamisim o zamani. Ne aci bu gereksiz aniyi hala silememis olmak. 

Artik en azindan basarmaya basladim, umarim bundan sonrasi daha kolay olacak, zaten olur da isyerinde basarirsam tam olarak nirvana diyebilirim. Hadi bakalim.