Bugün bir özgürlük istedim. İstifamı patronumun masasına bırakabilme özgürlüğü. İlla yapmak için değil. Ama yapmak istersem yapabileceğimi bilmek kendimi çok iyi hissettirirdi. Bunun yolunu bulacağım. Her ne pahasına olursa olsun. O istifayı oraya bırakıp istediğimde arkama bakmadan çıkabileceğimi bileceğim gün gelecek. Yarın değil belki ama gelecek. Ben bunun en harika yolunu bulacağım. Günü geldiğinde hazır olacağım, en kendine güvenen halimle, gözlerim bile farklı ışıldayacak o gün.
Evet bugün biraz yorgun hissettim kendimi, biraz çaresiz, biraz unutulmuş, biraz yalnız. İşte öyle hepsinden biraz biraz. Çok geldi biraz da. Kafam ağrımaya başladı yine o yüzden sanırım, ellerim, bileklerim uyuştu, yine modum düştü. Kıskandım biraz da etrafımdakileri. Kapandım o yüzden kendime, kimseye hiç bir yorum yapmadım, ya da ben öyle sandım en azından. Ama içimde yargılamadan duramadım, zaten o yüzden kıskandım. Sonra toparladım, haydi bakalım yeniden kalk dedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder