The end

Dun iyi hissetmiyordum kendimi. Yine de kalktim kendime super bir kahvalti hazirladim. Firinda patates bile yaptim menemenin yaninda yemek icin. Bir tik yukselmeme yardim etti. Sonra baktim olacak gibi degil, rahat biraktim kendimi. Madem kurtulamadim bu duygudan, bari biraz da icinden geceyim dedim. Agladim biraz, sonra bir rahatlama geldi. Dizi seyrettim, kitap okudum. Kalktim hazirlandim, ise geldim. Sonunda da artik evdeki fazlaliklardan kurtulmaya karar verdim. Once ona eve gecelim birlikte dedim, ama sonra kendi kendime dusunurken vazgectim. Nasil yapsam diye dusunurken sonrasinda nasil hissederime gectim. Artik son adim bu cunku, biliyorum eskilerden. Gozde geldi aklima, verdikten sonra onu mu arasam diye. Sonra karar verdim, eve gidip esyaları alıp getirip ona verecektim, eve cagirmayacaktim. Gozde’yi aramadim ama, eger baska planim var derse su anda bunu da kaldiramam diye dusundum. Aramazsam hayir cevabi da almazdim sonucta, ben de bu riski almamaya karar verdim veee aradan muhtemelen yalnizca bes dakika gecti, tabi ki telefon caldi. Arayan mi? Herhalde anlasilmistir kim oldugu. Gozde :) Hosgeldin bes gittin muhabbetinden sonra baktim onun da sesi hafif buruk geliyor, aksam planin var mi dedim, bir kac kontrol falan filan derken tekrar konustuk ve aksam plani ayagima gelmisti. Hemen isleri toparladim, ona gidip esyalarini buraya getirecegimi onun gelmesine gerek olmadigini soyledim ve dogruca eve gittim. Tahminimden cok daha kisa surdu toparlamak. Iyi ki daha once herseyi bir araya getirmisim. Uzun uzadiya vakit ayirip da anilar anilar moduna girmedim boylece. Yolda onu aradim, arabayi park ettim, iki dakika sonra geldi. Bir burukluk kapladi icimi, verdim esyalari, hicbirsey soylemedim. Tesekkur etti, ve the end.
Simdi durust olmak gerekirse pisman olmasini istiyorum, gelip yeniden deneyelim demesini. Birisi de ne kacirdigini anlasin istiyorum artik cunku. Ben ne mi derim? Sanirim artik hayir cok gec demeye cok yakinim.
Bu arada dun esyalar elimde apartmanin merdivenlerinden inmeden aldim elime erdal'a aldirttigim kremlerden, gittim bizim yoneticinin kapisini caldim, anneler gununu kutladim. Kafama koymustum birini mutlu etmeyi dun. Anneannem de aklima gelince en guzel plan bu gibi gozuktu, cok da ise yaradi. Hem o mutlu oldu, gozleri doldu, ne diyecegini bilemedi, hem de ben. Birini mutlu etmek insani en cok mutlu eden olay sanirim. Hem de ufacik bir cabayla. O kadar kolay oldu ki, bu kadar buyuk bir sonucu oldugunu gorunce insan sasirmadan edemiyor. Bunu daha cok yapmam lazim sanirim. Insanlari mutlu etmeyi, cok caba harcamadan ama ictenlikle dusunerek.