Istesen bile tutamazsin icinde aciyi

Bugunun tadina varmak icin gecmisi oldugu gibi birakmak. Ama kesinlikle gecmisi unutmak degil demek istedigim sey. Her zaman karsiyim gecmisi unutmaya. Sadece hatalar bile olsa gecmiste onlar benim ve beni ben yapanlar ve belki de o hatalari bir daha ozellikle de yapilmamasi gereken zamanda yapmayacagimin garantisi onlar benim icin.

O yuzden bana gore en dogrusu gecmisi kabul edip, onunla barisip bugune oyle devam etmek.

Eski esimle ayrildiktan sonra, kendi adima ilk aldigim karar korkularimdan kurtulmak icin calismaya baslamakti. Bunu soylerken kendimle gurur duyuyorum gercekten, o surecte sadece kendimle ilgilendim ve kendimce kisa bir surede bir cok seyin uzerinden geldim. Tabi ki hayatimdaki bir cok insanin yardimini yok sayamam, yine de en buyuk is insanin kendisine dusuyor. Ilk uzerine egildigim konu ise o gune kadar yasadigim herseyi kabul etmekti.

Onun uzerine kisa bir calismadan sonra her sey normale dondu ve eskisinden cok daha pozitif bir insana donuserek hayatima devam ettim. Bir gun annemle gorustugumde, annem aynen soyle soyledi bana: "ayy canim benim nasil da harika gozukuyorsun, eskisi gibi cok mutlu, sanki hic evlenmemissin gibi!!!". 

Cok da sasirmadim bunu duydugumda ama kabul edebilecegim bir sey de degildi. Benim amacim eskisi gibi olmak olmadi cunku hic bir zaman. Bilakis hic bir zaman eskiye donmek istemedim, eski ben o hatalari yapmisti cunku, bir daha o hatalari yapmamak icin hatalarimi kabul edip yoluma devam etmekti benim yaptigim. Barismistim hepsiyle, bana bir suru sey ogretmislerdi cunku ve yeni beni yaratmamda cok emekleri vardi. 

Bir yandan annemi de anliyordum, benim bosanmam benden cok onu yaraladi cunku. Az cok herkesin tahmin edecegi gibi, o da bir anne ve hayatta en cok deger verdigi insan, evladi, gozlerinin onunde aci cekmisti ve hicbirsey yapamamisti bunu degistirmek icin. 

Ama yine de dusundugumu soyleyebilirdim anneme o noktada susamazdim. Annem dedim, ben artik evlenmis ve bosanmis bir kadinim, ben hic bir zaman sanki hic evlenmemis gibi olamam, ben bunu kabul ettim, gel sen de kabul et. Ilk basta ne demek istedigimi tam anlamadi muhtemelen, uzerinde dusunmesi icin ona firsat tanimam gerekiyordu, o yuzden o zaman konuyu hic uzatmadim. Ama yine de bir sure eski esimden yeri geldigi zaman konusmayi surdurdum. Onemli konular degil, onunla gittigimiz bir yerin konusu gecerse, biz oraya gitmistik gibi basit cumleler kurarak mesela. Cunku onemli olan bunu kabul etmemizdi ikimizin de. Hayatimin yedi yilini neredeyse paylastigim insan o benim, benim kabul edip yanima yakistirdigim insan, hic olmamis gibi davrananamam.

Yaptigim hareketin dogru olup olmadigindan emin degildim yine de, o yuzden danistim bir bilene. 

Bu noktada birseyi paylasmadan gecemeyecegim, daha sonra uzun uzun anlatirim zaten. Belki kapitalizmin hayatimiza kazandirdigi bir sey de olabilir ama eger oyleyse bile bu konuda kizgin degilim kapitalizme, ayrilmaya karar verip de buna cesaretim olmadigi zamanlarda hayatima yeni birini aldim, psikologum. 

Annemin bu soyleminden sonra ona ilk gittigim gun anlattim olanlari, dusunduklerimi, yaptiklarimi. Soyleyecek hicbirsey yok dedi, bundan daha dogru bir karar veremezdin. Bu benim icin inanilmaz degerli birsey, bunu duymak. Bu farkindaliga ulasmam da katkisi cok buyuk, bana kattiklarini hic bir zaman unutamam, olaylara tamamen disardan bakip kararlarimi ona gore almami bana mukemmel bir sekilde ogretti. 

Ondan da onayi alinca benim icin artik hersey bitti. Her zaman en onemli olan gecmisimle barisik olmak benim icin. Dogru muydu butun aldigim kararlar, bilmiyorum. Ama ben aldim onlarin hepsini ve beni simdiki halime getirdiler. Hepsi benim tercihlerim. 

Bakiyorum simdiki bana, mutsuz muyum, hayir. Tabii ki herkes gibi inislerim cikislarim var. Zaten hic bir duyguyu icimizde tutamayiz biliyorum. Ne mutlulugu ne de aciyi. 

Dusunsenize mesela mutlu oldugunuz anlari, o an mutlu olma sebebiniz su an hala hayatinizin bir parcasiysa bile artik o andaki kadar mutlu degilsiniz. Neden ki? Hala ona sahipsiniz aslinda. Cunku biz insaniz, hic bir duyguyu icimizde tutamayiz, herseye alisiriz, sadece zamana ihtiyacimiz var. 

Ilk universiteyi kazandigim zamani hatirliyorum mesela, inanilmaz bir mutluluk, simdi o mutluluk yok icimde, halbuki mezun bile oldum ve gayet iyi para kazandigim bir isim var, yani universiteyi okuma sebebimi gerceklestirdim, ama o mutluluk bitti, yerini baskalari aldi ama onun konumuzla alakasi yok zaten, bahsettigim seyi anladiniz o anki mutluluk artik yok. 

Ya da ilk ayrildigim zamanlardaki uzuntum, butun kaslarimi gerecek kadar butun vucudumda hissettigim uzuntu aradan gecen zamandan sonra artik yok, hic gecmeyecek gibiydi halbuki. 

Ama iste dedim ya, tutamayiz icimizde hic bir duyguyu, yaradilisimiz boyle, istesek bile aciyi tutamayiz icimizde ayni mutluluk gibi. 

Iste bu yuzden gecmisiyle barismali insan once, neler yasadiysa hepsini sahiplenmeli, basardiklarini da, cuvalladiklarini da, mutluluklarini da, acilarini da. Iste o zaman gercek benin farkina varir insan.