Bunu soylemeyi o kadar cok seviyoruz ki.. Cunku en dogrusunu biliriz ya hep. Ama hic dusunmeyiz bu kimin dogrusu, benim dogrumla onun dogrusu ayni mi? Bir tane mutlak dogru mu var sanki bu hayatta? Hep kendi dogrularimizi kabul ettirmekle mi gececek omrumuz? Kim verdi ki bize bu hakki? Kim dedi bize bizim dogrumuz herkesin dogrusu olmali diye? Kim verdi bize yargilama hakkini? Karsidakinin yerine karar vermek ne zamandan beri haddimiz oldu? Hic dusunduk mu ki o bizim dogrumuz karsidakine ne kadar zarar veriyor?
Ben biliyorum, benim yerime karar verdiler cunku, bana sormadan, benim iyiligimi dusunduklerini soyleyerek, onlarin dogrusu cunku. En garip olani da bu hep en yakindakilerden geliyor. En azindan benim oyle oldu, cok yakinima aldigim insanlar yapti, benim izin verdiklerim. O zamanlar esimdi, gozlerimin icine bakti, garipti, hic bakmadigi gibiydi, buz gibi, samimiyetten eser yoktu. Ilerde bana tesekkur edeceksin dedi, agir geldi bana bunu duymak, benim icin dogrusuna karar vermis, zahmet edip de bana sormadan. Cunku... Ne olacak ki cunkuyu bulmak, o bana bir cunku soyledi gerci, sorun sende degil bende. Taclandirdik boylece konusmayi.
Ikincisini atlatmak daha kolay oluyor, insan alisiyor herhalde.
Yine de dogru olan o bile olsa keske sorsalardi bana da, benim dogrum bile olsa belki ben yanlisi istiyorum, belki ne biliyim belkisini? Yanimiza almak mi veriyor bu hakki onlara? Vermemeli, guven paketinin icine bunu dahil etmemistim ben, benim yerime karar verilmesini. Yine de ogreniyorum, bi daha ki sefere gormus olacagim ogrenmis miyim ogrenmemis miyim. Hayatta hersey bir ders sonucta, daha iyisine layik oldugumuzu gostermek icin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder