Bu sefer kabul ettim onu iceriye, bir kac sefer daha yapmistim bunu, hep iyi bir partner olmustu bana kisa birlikteliklerimizde. Sonra israrci olmadan ne ben ne de o ayrildik vakti gelince.
O yuzden bu sefer aldim yanima, iki gundur birlikteyiz. Ikna oldum bu sefer almaya cunku yorgun hissediyorum kendimi, bir de onun gonlunu alacak enerjiyi bulamadim kendimde. O bana yardim etsin, yanimda dursun istedim. Fena da gitmiyoruz hani, iki gun oncesine gore cok daha az hissettirmeye basladi varligini. Hala biraz daha yanimda kalmasina ihtiyacim var ama.
Dedim ya yoruldum biraz cunku, gerginim hem fiziksel hem zihinsel zannimca. Gereksiz anlamsiz alisik olmadigim reaksiyonlar vermeye basladim henuz onu kabul etmeden once. Anlamsiz ofke nobetleri yalniz kaldigimda.
Ozledim cunku, cok seyi ozlemistim aslinda. Hep ayri zamanlarda geliyordu aklima, son bir damla gelince hersey ayni anda coktu uzerime birdenbire. Ben de iste dedim ya, yoruldum, bu seferlik aldim mutsuzlugu yanima.
Dunyada adaletsizlikler var biliyorum bunu zaten, hepimiz yeri zamani gelince farkli sekillerde dayanabilecegimiz olcude tecrube ediyoruz zaten. O yuzden herkesin derdi kendine en buyuk zaten. Ben o derdin icinde bogulmayi, buyutmeyi, icinden cikilmaz hale getirmeyi sevmiyorum. Getirmedigim olmuyor mu, tabi ki oluyor, herkes gibi insanim, melankoli bana da ugruyor. Ama iste o anlarda sadece kafami az birsey kaldirip bakmayi bilince etrafima goruyorum aslinda cok sansli oldugumu, o yuzden sevmiyorum dedim iste. Kafami kaldirdigim anlarin kiymetini bilmeyi daha cok seviyorum cunku.
Iste yine de bu aralar biraz yorgunum. Cok geldi ust uste. Bir kac sey gordum, yeni bir kac insan tanidim beni hayal kirikligina ugratan, hala cok sevdigim bir arkadasimi kaybettim artik arkadasim mi bilmiyorum gerci, ya da hic oldu mu yoksa ben mi oyle sandim hala mi kendimi kandiriyorum ondan da emin degilim zaten, yalnizligin bu aralar negatif taraflari kendini hatirlatiyor, biraz konusmak istiyorum ama boyle icimden geldigi gibi illa dertlesmek gibi degil yani bilmiyorum iste hani icimden nasil gelirse ne yapmak istersin soyle onu yapalim diyecek insanlara ihtiyacim var, varlar biliyorum ama uzaktalar, normalde varliklarini bilmek, telefonla konusmak yetiyor ama bugunlerde yetmiyor, ozledim onlari o yuzden, evimde olmayi hissetmeyi ozledim, bir yere ait olma duygusunu ozledim, plan yapmayi ozledim, isyerinde calistigim insanlara guvenebilmeyi ozledim, istanbulu ozledim, bi de en onemlisi ailemi ozledim.
Kisitli zamanlarda yogunlastirilmis duygulari paylasmak degil istedigim. Yoksa bir ucak bileti maliyetinde bir kac saat uzaklikta. Daha yogun geldi bu sefer sadece. Ben de o yuzden aldim yanima, icinden geciyorum, her anini yasayarak, icime cekerek, aglayarak, bagirarak, cagirarak, sinirlenerek, sonra sakinleserek. Simdi hic bir karar vermiyorum o yuzden, dusunuyorum, neler yapabilirim diye, gidip geliyorum, bekliyorum. Sakinlesmeyi, artilari eksileri cikarabilecegim zamanin gelmesini.
Az kaldi, cok garip belki dogru belki yanlis belki deli sacmasi ama iste sanki o son donemecte gibiyim bu aralar, hani su geyikler var ya gun dogmadan onceki en karanlik vakitteyim gibi sanki. Cok az kaldi, yeniden daha once de bir kac sefer oldugu gibi hayatimda yepyeni bir sayfa baslayacakmis gibi geliyor, yepyeni bir bolumu deneyimleyecegim ve cok keyifli cok heyecanli olacakmis gibi geliyor. Hep kazidim tirnaklarimla bir cok seyi degistirdim hayatimda allahin yardimi ve izniyle, bir tanesi daha yolda. Biliyorum, hissediyorum cok az kaldi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder