Bir telefon calar

Yalnizligin en cok koyan yani bazen saatlerce hic konusmamak, sonra da bunu farketmek muhtemelen bir telefon calinca. Ses catallaniyor ya hani, uykudan yeni uyanmis gibi, karsi taraf soruyor sonra uyuyor muydun diye. Cevap basit aslinda, ama dusunmeye vakit varsa hani sonrasinda, iste o zaman bi vay be dedirtiyor insana. Sonra biraz suruyor etkisi bazen, alip goturuyor bir yerlere. Olur olmaz seyler getiriyor insanin aklina. Sadece bir telefon calmisti halbuki, alakasiz bir kac sey konusulup kapatilmasi gereken bir telefon. Sonradan herhangi bir iz birakmasi manasiz bir olay. O ses oyle catallanmasa aynen olmasi gerektigi gibi olacak aslinda. Ama bu yuzden insaniz iste, bu yuzden duygularimiz var, hic olmadik anda hic olmadik bisey bambaska seyler hatirlatir insana, yalnizlik gibi. Biraz takilir kalir insan orda, sonra bir bakar ki gecmis, sabah olmus yine, gunes dogmus, yepyeni bir gun baslamis. Yeni umutlara gebe. Onemli olan dusmemek degil zaten, ya da carpmamak engellere duvarlara. Dusup yeniden kalkmayi bilmek, carpip engellere vazgecmemek, toparlanmak. Dusmeden buyuyemez ki insan, hem bilemez sonra onune serilenlerin degerini. Yalnizlik, kiymeti bilinesi o yuzden, tadi cikarilasi..